Beijing

Nederland

2 juni 2007: Een woord vooraf

Intussen zijn we alweer een paar dagen thuis. Ik moet nog enkele dagen reisverslag typen. Toch moet ik op deze plaats even iets kwijt.

Er zijn wat opmerkingen gekomen (via het gastenboek) over het onderstaande verhaal.

Daarom wil ik één ding duidelijk maken: Het onderstaande verhaal is het verhaal zoals IK het beleefd heb op DAT MOMENT.

Dat betekend dat het soms hard, ongenuanceerd of kort-door-de-bocht over kan komen (dit zijn verwijten die inmiddels langsgekomen zijn).

Ik kan de teksten achteraf opschonen, opleuken of wat dan ook, maar dan is het niet meer dan een algemeen verhaal en dat wilde ik juist niet. Die verhalen kun je namelijk overal op internet vinden (met alle respect voor de overige schrijvers).

Het is zeker niet mijn bedoeling om iemand te kwetsen, maar de realiteit is ook niet allemaal Rozengeur en Maneschijn. Dus als iemand wil praten of zelfs discussiëren over het onderstaande verhaal, mail ons dan. We zijn graag bereid om het uit te leggen en te nuanceren in een stuk persoonlijk contact en niet via een publiek gastenboek.

Veel plezier met lezen!!

16 en 17 mei 2007

Dag 1 en 2: De vlucht naar China en de aankomst in Beijing

Vanmorgen hadden we de wekker wat later gezet. We waren klaar met alles, maar toch. 7.30 uur waren we alle twee wakker en slapen komt er dan niet meer van. Dus lekker rustig opgestaan en een beetje zitten tuffen. Peggy is nog lekker even naar de stad geweest om nog wat leukste kopen om aan te doen tijdens de reis.

12.30 uur zaten we kan en klaar in de woonkamer te wachten. En dan duurt een uur best lang. Met de minuut neemt de spanning toe. En dan, gelukkig, het busje is er al om 13.45 uur. Direct daarna arriveren Mano en Silvia. Alles inladen terwijl mijn zus nog wat foto's maakt (die komen later pas). Om 14.00 uur zitten we gepakt en gezakt in het busje. Onze grote reis kan beginnen.

De busreis verloopt soepel. We hebben een goede chauffeur en de files staan allemaal aan de andere kan. We kunnen tot voor gate 2 rijden en  krijgen ook nog ter plekke een leuke parkeerplaats

Vlug naar binnen. Incheckbalie 9 is direct rechts van de ingang. Daar staan al een aantal koppels te wachten. Ria van Wereldkinderen loodst ons direct door de omheining heen naar de incheckbalie. Lekker dan zijn we de koffers en de buggy direct kwijt. Mijn ouders roepen nog vlug dat ze even wat gaan drinken op de bovenverdieping. Ria geeft aan dat ze ons na het inchecken nog moet spreken, maar dat blijkt achteraf maar een kort praatje te zijn en even een handje geven. Klaar. En nu? Eerst mijn ouders en mijn zus even zoeken. Dat blijkt niet mee te vallen. Die zijn even wezen shoppen in de veronderstelling dat het gesprek met Wereldkinderen wel even zou duren. Alles afgezocht maar niets gevonden. Een SMS-je naar mijn zus doet wonderen en een half uur later zitten we lekker te eten.

Om 19.00 uur gaan mijn ouders naar huis en wij gaan gate F8 opzoeken. Hier moet onze vlucht aan gaan komen.

Helaas weten we inmiddels dat die vertraging heeft en we pas om 21.30 uur zullen opstijgen. Gelukkig is het stuk lopen naar de gate en met een koffie- en rookpauze erbij gaat de tijd snel om.

Rond 21.00 uur komt onze vlucht aan op Schiphol. 

Het is een rommelige vlucht en we hebben al na een uur spijt ervan dat we op de heenweg niet ook de "Pearl" class gekozen hebben. Het is erg krap en heel erg benauwd. Temeer omdat de verwarming ook nog erg hoog staat. Het eten is, nou ja, niet wat je noemt lekker. Maar als je honger hebt ...

We hebben veel turbulentie en dat valt niet al te best bij Peggy. Ze is dan ook al na een uur k... misselijk. Lekker hoor als je weet dat je nog 8 uur moet. Slapen is ondanks een slaaptablet niet mogelijk. Je kunt om geen enkele manier een ontspannen houding aannemen. Je zit altijd wel ergens klem of je buurman/vrouw komt in de problemen. Helemaal gebroken komen we aan op Schiphol. De landing is door de sterke wind ook niet wat je noemt een driepunter. We zijn zelf 1x omgekeerd omdat hij niet genoeg hoogte kwijt kwam. Lekker hoor. Om ons heen werd gretig gebruik gemaakt van de papieren zakjes.

6.30 uur (12.30 lokale tijd) hebben we weer vaste grond onder onze voeten. Nu nog door de pascontrole en de koffers oppikken. Gelukkig gat dit zonder incidenten. Het duurt alleen even bij de visum controle.

In de aankomsthal staat Leo ons op te wachten met een knal roze blaadje met daarop "Wereldkinderen". Peggy moet eerst nog plassen (dat moest ze al vanaf het moment dat we grond raakten). Leo zorgt voor haar terwijl wij met de andere begeleider ("Walter") naar de tegenoverliggende parkeergarage lopen. Hier moeten de koffers en buggy achtergelaten worden. Een heel oud aftands busje komt die ophalen terwijl wij met een mooie touringcar gaan. Met ARKO (Alle Ramen Kunnen Open). Gelukkig zorgt de wind voor wat verkoeling.

Na een trip van 20 minuten komen we bij het Radisson SAS Hotel aan. Mooie luxe kamers en de koffers komen ze na een half uurtje voor de deur afleveren. Goed geregeld. Snel de laptop ingeprikt en dit verslagje gemaakt. We moeten straks om 17.30 uur op de 2^e verdieping komen om de originele Notice of Coming te ontvangen van Leo. Straks gaan we uit eten bij de Chinees. Peggy zegt dat ze daar liever niet aan deel neemt. Anders is ze bang dat ze morgen niet mee kan.

Zo dat was het weer. Straks of morgen komt er nog meer.

Het is hier nu 1.35 uur 's nachts. Niet leuk zo'n Jetlag. We hebben alle twee honger. Peggy is maar even naar beneden om een sigaret te roken. Hopelijk kalmeert ze daardoor een beetje.

Het eten gisteren was prima. Er waren diverse gerechten en die waren ook nog eens erg lekker. Zelf Peggy heeft Chinees gegeten. Alleen aan de vis-soep hebben we ons niet gewaagd. In tegenstelling tot onze gids. Die kon er geen genoeg van krijgen. Onze gidsen hebben hun uiterste best gedaan om het ons naar onze zin te maken. Rond 19.00 uur had Peggy er genoeg van en is ze toch maar weer gaan liggen. Om 20.00 uur waren we klaar. Voor 135 yuan per koppel lekker gegeten. Niet veel maar wel lekker.

Peggy was al in dromenland toen ik op de kamer kwam. Stilletjes uitgekleed en lekker gaan slapen. Dat lukte, tot 1.00 uur. Toen waren we beide wakker. Even ge-chat met wat vrienden en familie en nu weer lekker slapen. Morgen hebben we weer een vol programma.

18 mei 2007

Dag 3: Excursie naar de grote muur en het zomerpaleis

Vandaag hebben we vol programma. We moeten al om 9.00 uur in de lobby zijn, daarom hebben we de wekker maar op 7.00 uur gezet. Kunnen we gelijk alvast wennen aan het vroege opstaan.

Na de afgelopen nacht is het niet leuk als je om 6.45 uur wakker wordt. Je bent compleet de draad kwijt laat staan enig gevoel voor tijd. Vlug aankleden en de spulletjes voor de dag klaar leggen. Daarna  vlug naar beneden om te ontbijten. Het ontbijtbuffet is prima en bijna iedereen zit aan een grote tafel bij elkaar. Uit de verhalen blijkt dat iedereen vannacht rond 1.00 uur wakker was, met honger!! Niets vreemds dus. Nu maar hopen dat het vannacht beter gaat (aangezien ik dit om 1.27 uur type is dat niet gelukt).

Om 8.45 uur zijn we beneden in de lobby. Onze gidsen Leo en Walter (ik ben nog steeds niet zeker of we de namen nu echt goed verstaan hebben) staan al te wachten. Om 9.00 uur gaan we de bus in richting de Grote Muur. Onderweg krijgen we nog wat Chinese les van onze gidsen. Jammer genoeg blijft niet veel hangen. Wel het tot tien tellen met handsymbolen is handig. Maar daarover later meer.

Op zo'n 10 km voor de bestemming zien we de muur al in de bergen liggen. Als een grijze streep kronkelt de muur over de bergkammen. Een buitenlander heeft ooit aan een Chinese wijze gevraagd waarom ze de muur zo grillig gebouwd hebben. Daarop gaf de wijze man het antwoord: "De bergen waren gewoon eerder."

Langzaam maar zeker komt de muur steeds beter in beeld. We draaien van de autoweg af en stoppen aan de voet van een heel stijl deel van de muur. Hier verlaten we de bus en wordt afgesproken dat we kunnen gaan en staan waar we willen. We moeten wel uiterlijk 12.20 uur weer bij de bus zijn. Dan hebben we dus ongeveer 2 uur. Met de hele groep dan maar naar boven. Voor op de foto's, we zijn tot aan de tweede van de grote torens gelopen. Toen moest een hart-long machine eraan te pas komen om weer bij te komen. Gelukkig is het weer perfect. Een beetje wind en heel veel zon. Perfect weer om te verbranden, maar wel lekker om te klimmen. De trap treden zijn ontzettend ongelijk en meestal ook nog erg uitgehold. Er is een leuning, maar veel mensen zitten aan de zijkanten waardoor die bijna niet gebruikt kan worden. Het is nog niet zo druk bij de klim. We klimmen tot de eerste toren. Hier kunnen we omheen lopen. Vervolgens komt het steilste stuk naar de tweede toren. Dit is een heftige klim. Als ik even stop om bij te komen en een paar foto's te maken, duizelt het mij van de hoogte. Niet leuk als je hoogtevrees hebt. Vlug omdraaien en naar de trap kijken. Vallen op dit punt wil je niet meemaken. Uiteindelijk komen we aan bij de tweede toren. Hier moeten we doorheen lopen. Achter de toren is een kort vlak stuk en daarna ... nee, dit is mij te stijl. Ik kom even bij en probeer de trap naar de top van de toren te zoeken. In een hoekje vind ik een heel smal trapje dat zo stijl is als een uitklapbare zoldertrap, maar dan wel met traptreden van zeker 30 cm hoog. Slik wel/niet doen? Aangespoord door een aantal mensen van onze groep waag ik het erop. Naar boven zal wel lukken. Boven aangekomen hebben we een mooi uitzicht om de muur achter ons en het verdere verloop ervan aan de overkant van de valei. Flink wat foto's gemaakt en daarna Peggy zoeken. Peggy zit aan de voet van de toren. Ze heeft de klim gehaald, super!! Nu moet ik nog uit de toren. Niet leuk hoor. De treden zijn zo hoog en je kunt je nergens aan vast houden. Voetje voor voetje kom ik uiteindelijk zonder kleerscheuren beneden. Als dit lukt, dan moet de afdaling van de muur zeker lukken.

Even bijkomen en dan weer naar beneden. Het is nu een stuk drukker. Veel mensen zitten aan de zijkanten van de trap die op sommige plekken maar een meter breed. Chinezen boeit dat niets. Ze blijven je gewoon aan de kant duwen. Dat is overigens iets waar we nog erg aan moeten wennen. Ook als er geen plaats ik wordt er nog geduwd en getrokken. Zelfs in het vliegtuig wil diegene die achter je loopt eerder achter in het vliegtuig zijn. Ze lijken als ze zich verplaatsen altijd haast te hebben. Als ze echter eenmaal zitten slapen ze waar dat dan ook is. In de winkel aan de koffietafel, in de bus, in het vliegtuig of gewoon gehurkt op de rand van de stoep. Onderweg naar beneden zien we nog een ander stel toeristen die door een venter in Chinese klederdracht gehesen zijn. Algemene hilariteit. 1 gek betaald ervoor en ongeveerd 100 man hebben een foto (Ha haa).

Beneden aangekomen worden de souvenirwinkeltjes even afgestruind. Handelen, daar doen ze hier niet aan. We kopen allebei een plaquette met onze namen en de datum dat we op de muur geweest zijn (CHEESE). Verderop vinden we een iets goedkoper kraampje waar we nog wat andere spulletjes kopen. Al met wel leuk om straks in de vitrinekast te zetten voor Yinte. Terug naar de bus.

We vetrekken nu naar de Friendship Store. Dit zijn winkel/fabrieken gerund door de Chinese staat waar buitenlanders alle waardevolle export goederen kunnen kopen. Het gaat dan met name om porselein, emailleerwerk, sieraden, kleding en divers kunstvoorwerpen. We worden via de winkel, die meer lijk op een hele grote bazaar, naar het erboven gelegen restaurant gedirigeerd. Een groot restaurant met de bekende ronde tafels met in het midden een draaiplateau. Het eten is redelijk (niet zo lekker als gisteren), maar Peggy is blij dat er frietjes bij zijn. Zelfs nu eet ze weer Chinees!! Halverwege komt onze gids langs om te vertellen dat we al om 13.30 uur weer bij de bus moeten zijn. Dat is dus al over 15 minuten! Dat wordt dooreten als we nog wat van de winkel willen zien. Vlug alles afruimen en naar benden.

De winkel is immens groot. Via de sieraden, langs de kerstversiering naar de jade afdeling. Door naar de emailleer afdeling met kleine beeldje via servies naar vazen van meer dan 2 meter hoog. In de tweede zaal alleen maar kleding, batik stoffen en schilderijen. We kopen wat kleine spulletjes. Onderweg komen we onze gids weer tegen die nu zegt dat we toch tot 14.00 uur de tijd hebben. Pfff, dan hadden we ook iets rustiger kunnen eten. Verder met shoppen. Als je eenmaal door een verkoper aangesproken bent, blijft deze je door de hele winkel volgen. Best grappig. We hebben bewust geprobeerd hem eruit te lopen door veel haken te slaan, maar niks hoor. Hij loopt de hele tijd op afstand in je dooie hoek. Als je met je mandje bij de kassa komt, staat hij direct bij de kassier. Hij moet namelijk alles op bonnetjes zetten (schrijven). Je betaald dan en krijgt van de kassier blauwe bonnetjes terug. Als je wilt vertrekken moet je "Follow Me" mannetjes eerst je spulletjes inpakken. Dan wil hij graag de blauwe bonnetjes (voor zijn provisie). Ze zijn erg vriendelijk, maar het draait maar om 1 ding: CENTJES VANGEN!!!

De volgende etappe met de bus gaat naar het Zomerpaleis. Het is een hele rit dwars door de buitenwijken van Beijing. Hier zie je nog veel van de oude onderkomen wijken. Veel daarvan zijn inmiddels al verdwenen en hebben plaats gemaakt voor betonblokken. Om de wijken die ze nog niet plat gebaggerd hebben, zetten ze mooie (en vooral hoge) muren die mooi afgewerkt worden. Je ziet dan hooguit nog de grijs/zwarte dakjes erbovenuit steken. Deze rit lijkt wel een eeuwigheid te duren. De chauffeur neemt ook wat afkortingen en dat levert een hoop gestuiter en gehobbel op. We hebben respect voor de kinderen die mee zijn van de drie ervaren adoptie stellen. Ze houden zich kranig. Wel leuk dat ze samen op kunnen trekken. Als we bij het zomer paleis aankomen zijn we allemaal gaar. De Chinezen boeit dat niets. Het is er druk, drukker, Chaos!!

Als we uit de bus stappen worden we direct overvallen door allerlei verkopers met kaarten, boekjes en souvenirs. Een dreigende houding is het enige wat ze een beetje op afstand houd. Gelukkig zitten er een aantal brede mannen in de groep. We nemen de vrouwen en kinderen in het midden en drukken ons door de menigte. Onze gidsen zijn duidelijk nerveus en ze willen dan ook zo snel mogelijk het zomerpaleis in. We maken een wandeltocht door de tuinen van het zomerpaleis. Schitterende tekeningen en sculpturen zo ver als je kan kijken. Wel is alles erg onderkomen en zijn een aantal belangrijke gebouwen gehuld in steigers en doeken in verband met restauratie werkzaamheden. De doeken zijn voorzien van een opdruk zodat je een beeld van het gebouw eronder krijgt, maar het haalt het niet bij de realiteit. Gelukkig is er nog genoeg ander moois om te zien. Ik heb inmiddels bijna 300 foto's geschoten. Een selectie daarvan zal ik in het album zetten. De rest volgt als we thuis zijn. Aan het einde van de ronde varen we met een boot naar de overkant van het meer. Daar stappen we weer in de bus om naar het hotel terug te keren.

De rit terug naar het hotel is erg lang en we staan vrijwel de hele tocht in de file. Onderweg komen we nog langs het "Vogelnest" (het nieuwe stadium voor de Olympische Spelen in 2008) en het zwemstadium (Blub). Gelukkig zijn we rond 18.00 uur weer in het hotel. Moe maar voldaan van al het moois wat we gezien hebben gaan we douchen en daarna eten (bij de Chinees natuurlijk). Nu gaan we in en ander restaurant (tip van de gids) en zonder gidsen (spannend). Maar het pakt allemaal prima uit. Na wat zoeken hebben we het restaurant gevonden en het eten is voortreffelijk. Uiteindelijk eten we voor 320 Yuan (ongeveer 32 euro's) per koppel ons buikje helemaal rond.

Op de terugweg (rond 21.00 uur) moeten we nog door de MEGA supermarkt waar het stervensdruk is om een koffer en een pakje voor de kleine te kopen. Het koffer blijft met wat spullen achter in Beijing en het pakje is voor het weeshuis als vergoeding voor de kleding die Yinte draagt bij de overdracht. In de supermarkt worden we bekeken alsof we van Mars komen. Allemaal blanke stellen die met een koffer en kleding voor een baby rond lopen. Bij de kassa wordt ik onder de loep genomen door twee oudere dames. Eerst kijken ze mij aan met grote ogen, daarna kijken ze naar het koffer en het pakje, daarna weer naar mij om vervolgens in schaterlachen uit te breken.

Om 22.30 uur zijn we weer op de kamer in het hotel. nu begint het grote kramen. Alles wat niet echt mee moet, moet in het nieuwe koffer. Dat wordt wikken en wegen. Gelukkig heeft Peggy dit goed onder controle. Om 23.00 uur zit ik het begin van dit verslag te typen als internet het begeeft. Stoppen dan maar en slapen. Om 1.20 uur zijn we weer klaar wakker. Ik verder aan dit verslag en Peggy even een peukje roken in de lobby. Als ze terug komt weten we waarom waarschijnlijk internet eruit ligt. Voor het hotel wordt een nieuwe flat gebouwd. Hier staat een vrachtwagen in brand. Verder hebben we hier echter niets van gemerkt. Een uurtje later zijn we weer gaan slapen. Alhoewel, slapen ... wat liggen woelen.

O ja, voor de IT-ers onder ons. Wij hebben toch altijd zo'n problemen met al dat registreren en bijhouden volgens de ITIL regeltjes. Die Chinezen zullen dat niet hebben. Alles, maar dan werkelijk ook alles wordt op lijstjes bijgehouden. Met de hand uiteraard. Zelfs de hoeveelheid bestek dat opgehaald wordt door de bediening wordt per persoon geregistreerd. De douane medewerker op Beijing Airport had zelfs een kastje waar je op aan kon geven hoe tevreden je met zijn afhandeling was. Vol elektronisch met lampjes en lachbekjes. We hebben uiteraard op "Heel erg tevreden" gedrukt!!

19 mei 2007

Dag 4: De (ramp)vlucht naar Nanchang (Jiangxi)

Vanmorgen kunnen we het redelijk rustig aan doen. De Bellboy komt om 8.40 uur de koffers halen en we moeten om 10.00 uur in de lobby staan om de bus naar het vliegveld te gaan. We zetten de wekker op 7.30 uur zodat ik nog even kan douchen. Peggy blijft nog even liggen. Ze is nu al misselijk van de zenuwen voor de vlucht. Na het aankleden eerst even naar beneden om de buggy en het extra koffer achter te laten in Beijing en direct even de openstaande rekeningen die op de kamer staan betalen. We nemen de buggy toch maar niet mee omdat we te horen hebben gekregen dat het hotel in Nanchang voor de buggy's zorgt. Dat scheelt dus een hoop geregel en gesleep. Op de weg naar boven loop ik de Bellboy in de armen. Hij neem de koffers van ons in ontvangst. Alleen de handbagage blijft op de kamer. We zijn er klaar voor, maar eerst nog even ontbijten. Weer zit vrijwel de hele groep aan 1 tafel. Er zijn enkele paren die zich afzonderen, maar dat hou je toch. Na het ontbijt vlug de handbagage oppikken en naar beneden.

Langzaam maar zeker verzamelt zich de groep die rond 12.00 uur zal vertrekken (13 koppels). 1 koppel blijft achter om naar een andere provincie te reizen. Ze zullen pas na de middag afreizen. Ze komen ons uitzwaaien. Het is best grappig. Vlug alles gecheckt en de bus in. We rijden zo'n 45 minuten naar het vliegveld. Daar aangekomen staan de koffers al klaar. Daar heeft het hotel voor gezorgd. Super hoor.

Het inchecken is zoals gewoonlijk in China een grote chaos. Eerst moeten we de paspoorten afgeven aan de gids. Daarna wordt voor iedereen een ticket gemaakt en kunnen de koffers op de band gedropt worden. Naar het gewicht wordt niet echt gekeken. Ondanks de waarschuwingen van Wereldkinderen. Als we de tickets krijgen zitten de koppels helemaal door elkaar. Leuk hoor zo'n computer... Dat regelen we wel in het vliegtuig. Zeker omdat er twee kleine kinderen mee reizen. Die moeten uiteraard wel even naast papa en mama zitten. Lukt vast. Met veel bombarie en gebaren worden we door de controle gehaald. Iedereen wordt helemaal doorzocht. Ze denken bij ons dat we een mes bij ons hebben, maar dat blijkt de MP3 speler te zijn. Deze moeten we eruit halen en dan moet de handbagage nog een keer door de scanner. Nu lukt het wel. Vlug naar de gate. Dat blijkt een hele wandeling. Uiteindelijk komen we in een apart gebouw terecht dat meer heeft van een heel groot treinstation, inclusief de mensenmassa. Chinezen verdringen zich om een stoeltje. Daarbij gaan ze niet bepaald zachtzinnig met je om. Leuk, dan blijven we maar staan. Na zo'n 20 minuten mogen we in een bus stappen die ons naar het wachtende vliegtuig brengt. Daar aangekomen is het weer dringen geblazen bij de trap en in het gangpad van het vliegtuig. Die Chinezen snappen niet dat hun stoel al gereserveerd is. We zitten kris-kras door elkaar. Vlug worden de kaartjes voor de zitplaatsen gewisseld zodat in de ouders van de kinderen in ieder geval naast hun kroost kunnen. Als we eenmaal in de lucht zijn komt de stoelendans wel weer op gang. Enkele Chinezen die tussen ons in zitten slaan op de vlucht als we aankomen. Ze gaan achterin zitten want het vliegtuig is niet echt vol.

Na wat oponthoud omdat het erg druk is (filevorming OP het vliegveld) mogen we dan eindelijk opstijgen. Het is dan al zo'n 12.40 uur (30 min. vertraging). Dit verloopt niet echt vlotjes. Met veel geslinger van links naar recht komen we eindelijk van de grond. "Die heeft gisteren een gezellige avond gehad" was het laconiek commentaar. Het opstijgen verloopt rustig. Een beetje te rustig. We blijven onder het dunnen wolkendek vliegen. Vreemd. Hij moet toch nu ... daar zul je het hebben. De stewardess geeft door dat er problemen zijn en dat we terug vliegen naar Beijing. Vooral de dames zijn in rep en roer. Als we maar niet ... ? Gelukkig blijven de mannen rustig. Na veel gedraai en gehobbel landen we weer op Beijing Airport. Handig, en nu?

Het vliegtuig wordt geparkeerd en we blijven erin zitten. De motoren gaan uit en binnen no-time is het bloed heet. Vlug bij de stewardess water halen. Na een paar rondjes komen ze dan eindelijk op het idee om water rond te brengen. Peggy is helemaal over stuur. Met tranen in haar ogen loods ik haar richting toilet. Niemand weet iets en een afvaardiging van onze groep gaat dan ook op onderzoek uit. Als een geschenk uit de hemel blijkt een gids van Nederlandse adoptie organisatie Meiling voor ons te zitten. Hij mengt zich ook in de discussie. Na enige tijd komt hij terug. Ze hebben te horen gekregen dat er een probleem met de Airco zou zijn. Yeah right?! Wie gelooft wordt zalig. Denken de p...chinezen dat we achterlijk zijn. Dat geslinger bij het opstijgen en dan geen hoogte kunnen maken? Dat ligt zeker aan de airco. De captain wil wachten op een schriftelijke bevestiging van de ground crew dat alles OK is. Pas dan wil hij weer opstijgen.

Na een tijdje komen ze met het eten. Zeker als goedmakertje. Als we heten bijna op hebben beginnen zelfs de Chinezen die in het vliegtuig zitten nerveus te worden. Tot nu toe hebben ze zich beperkt tot erg druk bellen en schelden tegen de stewardessen. Ze beginnen nu hun zooi bij elkaar te rapen en rennen naar voren. Intussen is een trap tegen het vliegtuig gezet en ze gaan met een kleine busje ervandoor. We gaan weer in discussie met de steun van de gids van Meiling. Nu gaat de captain over stag. We gaan naar een ander vliegtuig. Vlug alles bijeen rapen en de deur uit. Eindelijk "frisse"lucht. We worden in twee bussen gepropt en teruggebracht naar het "Treinstation". Er heerst algehele consternatie bij binnenkomst. Iedereen krijgt een nieuw ticket met daarop geheel onbekende namen. Daar sta je dan. Met behulp van de Meiling gids weten we wat druk uit te oefenen op de man achter de info balie. Die begint wat door een megafoon door de hal te blèren. Weer in discussie!! Hij schuift zijn stoel een meter van de tafel af waarover inmiddels zo'n 30 a 40 man hangen. Witheet schreeuwt hij, in Chinees, dat we naar uitgang H moeten. Daar wacht de bus. Vlug weer alles bij elkaar rapen en rennen. Peggy is zoek. Die is met een andere passagier en peukje roken. Kan ik me indenken. In de bus naar het "station"was ze al helemaal over stuur. Weer worden we in twee bussen gepropt. Als de eerste echt vol is, blijven wij staan. De stewardess wil er echter nog meer in hebben. Wij blijven stug staan. Val maar in de ... Na enige tijd en een hele hoop geduw van de Chinezen achter ons, vertrekt de bus. Wij wachten op nummer twee. Daar zitten we dan met maar 15 man in. Logica!

Het nieuwe vliegtuig staat al klaar. En het is echt een andere vogel want we hadden het nummer van de andere genoteerd. Je weet maar nooit. De koffers worden net ingeladen als de eerste groep aankomt. Naar binnen en een plekje zoeken. We gaan maar zitten zoals het ook uit komt. Als er nu iets mis gaat hebben ze toch niets meer aan de kaartjes. Daar staan toch andere namen op. Na enige tijd krijgen we te horen dat het door de drukte nog even duurt. Er is nog geen start toestemming. Niks dus. We moeten nog tanken (met alle mensen IN het vliegtuig). Hier wordt je toch echt simpel van. Zelfs het eten moet nog aan boord gebracht worden. Om 16.15 uur staan we op de baan en lukt het eindelijk om goed te starten. Het opstijgen gaat soepel en zonder problemen. We zijn onderweg.

Na een tijdje krijgen we het eten. Nou dat is niks hoor. Dan geef me maar dat wat we daarstraks hadden. Dat was beter. Nu is het een of andere opgedroogde hamburger-achtig iets wat naar niks smaakt. Dat hadden ze zeker nog ergens liggen in het magazijn. Niemand eet echt iets. Is ook niet verwonderlijk. Onder luid gesnurk van een Chinese mede passagier, verloopt de vlucht verder vlekkeloos. Tijdens het dalen zien we waarom dit de natste provincie van China wordt genoemd. Alleen maar water, rivieren en grote ondergelopen stukken land. Heel veel rijstvelden onderbroken door enkel heuveltjes. Rond 18.15 uur, ruim 2 uur later dan geplanned, landen we dan eindelijk in Nanchang.

Aan het vliegveld is al te zien dat dit een veel minder ver ontwikkelde provincie is. In de gangway slaat je de klamme warmte al in je gezicht. Gelukkig is in de aankomsthal airco zodat we even bij kunnen komen. Tijdens het wachten op de koffers worden we al direct opgevreten door de muggen. Deet gebruiken is hier een absolute must! De koffers zijn gelukkig goed meegekomen alhoewel de nieuw er echt vanaf is. Ze zitten onder de vlekken en krassen. Tja, als dat alles is. De controle op het verlaten van het vliegveld bestaat uit een douanier die je even vriendelijk moet toelachen. Buiten worden we weer met de benauwdheid geconfronteerd. Dit voelt echt niet lekker. Om ons heen cirkelen de muggen en een aantal kinderen die zeker niet om een snoepje komen vragen. Peggy vangt vlug een van de kleine kinderen uit de reisgroep op. Je weet maar nooit. Wild gebarend worden de kinderen op een afstand gehouden terwijl de bellboys van het hotel, gekleed in witte rokkostuums (van de Carnavalswierts), de koffers snel in de wachtende bus laden. De bus scheurt door het drukke avondverkeer van Nanchang naar het hotel. Onderweg houden we ons hart meermaals vast. Als we dachten dat het verkeer in Beijing erg was, dan moet je hier maar een komen.

Onderweg geeft Sisi, een collega van Sophie, tekst en uitleg hoe wij de kinderen te kleden en te voeden hebben. Daar zitten zinvolle dingen tussen, maar een groot deel is informatie die we al hebben of informatie die we zeker naast ons neer zullen leggen. Het is een lange monoloog van doe dit en laat dat feiten, maar de tijd gaat wel om. Buiten wordt het langzaam maar zeker donker. Het verkeer is moord en doorslag. Er zijn wel rijbanen maar die worden "flexibel"gebruik. Zelf politiewagens worden vakkundig en met luid toeteren aan de kant gedrukt. Het lijkt erop dat bussen een bepaalde speciale status hebben. Iedereen maakt plaats.

Gelukkig komen we na zo'n 1,5 uur heelhuids aan bij het hotel. En wat voor een hotel. Een splinternieuw gebouw. Sisi vertelt op de laatste meters dat hier enkele malen per jaar de Minister van Hong Kong verblijft met een gezelschap van ca. 200 man. Nou, dat is ook wel te zien. Luxe, luxe en nog eens luxe. De foto's komen natuurlijk weer in het foto album. Sisi verdeelt de sleutels. We zitten helaas een beetje verspreid over twee verdiepingen, 14 en 15. 1 koppel zit alleen op op de 13e verdieping, maar dat wordt vlug omgezet. Binnen 24 uur krijgen ze een kamer op de 14e verdieping. Wij hebben kamer 1502. Vlug naar boven. De bellboys staan al voor de lift. Wij worden naar 1502 gedirigeerd. Aan de andere kant van het hotel, dus niet bij de rest van de koppels. Hij opent de deur met de woorden "This is a bigger room". Nou "bigger", MEGA!!! De kamer is minimaal 2x zo groot als in Beijing en die was al niet klein. We hebben een badkamer die groter is dan bij ons thuis. Met een groot ligbad, een douchecel met diverse straalkoppen en een grote wastafel met een king size spiegel erboven. Uit een luidspreker klinkt elevator music (China Style). We hebben meer schakelaars dan ons lief is (alleen al 4 lichtschakelaars voor de badkamer). Een LCD TV van een meter diagonaal en een bed waar je met 3 man ruim in kan liggen. Voor ons bed staat een kinderbedje met Winnie de Pooh erop en Hello Kitty beddengoed. Slik, nu komt het wel erg dichtbij. De bellboys leveren de koffers in de kamer af en zijn met een fooi op zak snel weer weg. Daar zijn we dan. Hier komen we morgen voor het eerst "thuis"met onze dochter. Het wordt nu echt spannend.

We hebben om 20.00 uur afgesproken in het Western Restaurant (niets met Cowboys maar gewoon westers getint eten). Dat is dus over 20 minuten. Vlug alles droppen en de waardevolle spullen achter slot en grendel. Even opfrissen (omkleden doen we niet) en naar beneden. Het eten is een typisch, een beetje vreemd maar wel lekker. Na het eten vlug naar boven. Alles uitpakken en opbergen. Vlug naar bed want het is morgen de BIG day. Ik heb maar een slaaptablet genomen. We hebben de afgelopen nachten al bijna niet geslapen en morgen wil ik een beetje fris zijn. Eindelijk, morgen kunnen we roepen "THE STORK HAS LANDED".

Tot morgen,

John

20 mei 2007

Dag 5: Hebbesdag

Vandaag is het zover. Hebbesdag. Hier hebben we nu zo lang op gewacht. Eindelijk krijgen we onze dochter. Hoe zal ze zijn? Is ze veel veranderd? Herkennen we haar nog wel? Als dat en nog veel meer vliegt door je hoofd als 's morgens de wekker gaat. Om 8.00 uur moeten we al weg. We moeten namelijk nog boodschappen doen voor voeding e.d. Dus het is vroeg dag. Om 6.00 uur gaat de wekker. Ontbijten gaat nauwelijks, we zijn veel te nerveus. We krijgen Yinte pas vanmiddag dus we moeten de dag goed gebruiken.

Iedereen is op tijd. Een gedisciplineerde groep. Het gaat dan ook om iets heel speciaals. Dat vraagt om een speciaal type mensen. We moeten allemaal bekennen dat we in meer of mindere mate control freaks zijn. Wat volgt in de supermarkt is dan ook een drama. We worden met taxi's naar een super-supermarkt gereden. Achter Sisi en Sophie aan naar de onderste verdieping. Luiers kopen. Voor het rek gaan de beide dames in discussie welke luiers we nu eigenlijk nodig hebben. Er staan 20 onrustige ouders omheen en nog zo'n 10 nieuwsgierige Chinezen. Na enig gekibbel gaan de dames uit elkaar, en vertellen beide een ander verhaal. Zucht. We kiezen eentje en nemen het betreffende pak maar mee. Peggy is weg. Die kon het niet meer volgen. Vlug zoeken en duidelijk maken dat ze in de buurt moet blijven. Sisi is razendsnel. Even niet opletten en ze is pleite. Als je dan je vrouw moet zoeken ben je te laat. Vlug 1 verdieping hoger voor de voeding en andere onderdelen. Bij het water wordt een bepaalde fles aangewezen. Ik moet Peggy roepen want die staat een paar meter achter ons te kletsen en zij heeft het mandje. Als ik de flessen in het mandje heb gedaan is Sisi in geen velden of wegen te bekennen. Daar sta je dan. Midden in een grote en voor ontzettend drukke supermarkt (dat schijnt op zondag normaal te zijn). Na wat gezoek komt Tonny (een andere adoptievader) ons halen. Hij heeft ze gevonden. Sisi en Sophie zijn driftig bezig met uitdelen van baby voeding. Wat we er allemaal mee moeten krijgen we vanmiddag in een speciale sessie uitgelegd. Bij de kassa is het een puinhoop en alle ouders zijn geïrriteerd. Gelukkig breekt er geen muiterij los en uiteindelijk zitten we met flink wat spulletjes in de taxi naar het hotel.

Bij het Hotel geeft Sisi nog wat aanwijzingen en een uitnodiging voor de workshop babyvoeding om 14.00 uur in een van de zalen in het hotel. Inmiddels is het al 12.30 uur. Vlug naar boven, even opfrissen en een toiletje en dan wat eten in het restaurant. Om 14.00 uur zitten we in de zaal en krijgen we de benodigde informatie over de voeding. Dat is nogal een langdradige monoloog, maar het is wel belangrijk. Om 15.15 uur zijn we dan eindelijk klaar. Vlug weer naar boven. Fles, camera's extra accu's, extra bandjes en geheugenkaartjes, alle benodigde papieren, extra luier, extra ... what ever. De tas in en naar beneden. 15.30 uur zitten we in de lobby. Voor dit moment wil je toch zeker niet te laat komen. Langzaam maar zeker druppelt iedereen binnen. Allemaal strakke gezichtjes. Peggy zit op haar nagels te bijten. Om 15.50 uur roept Sisi "Let's go to bus!!". Met lood in de schoenen lopen we de deur uit naar de bus die al staat te wachten. Gek is het wel. Het Civil Affairs Office, waar Yinte gaan krijgen ligt letterlijk aan de overkant van de straat. Maar een normaal denkend (westers) mens wil deze straat echt niet over steken. Zelfs al ligt er een zebrapad.

We komen een rond 16.00 uur aan bij het kantoorgebouw. Het Civil Affairs Office ligt op de 26e verdieping. In de lift schiet ik lukraak nog een foto en die lukt ook nog. Sisi kijkt bedenkelijk. Als we op de 26e verdieping uitstappen hoor een kind huilen. Instinctief draai ik me om en schiet een foto. Op dat moment komt een medewerker met een kind op de arm om de hoek lopen. Voordat iemand anders kan reageren is ze alweer verdwenen. Ik heb het kindje op de foto, maar later blijkt het niet Yinte te zijn. Wel hebben we haar waarschijnlijk horen huilen.

We gaan een zaal in waar grote houten banken staan. Iedereen wordt gevraagd om te gaan zitten, maar op het moment dat ik zit worden de kinderen naar binnen gedragen. Vlug schiet ik een paar foto's tussen de overige, nog staande, koppels heen. Later blijkt ze daar inderdaad op te staan. We kijken de rij af en proberen haar te herkennen. Peggy weet het niet. Ik gok "Volgens mij is het diegene die daar zo zit te brullen?". Een voor een worden de koppels naar voren geroepen. We spitsen onze oren want Nederlandse namen klinken uit Chinese mond toch wel vreemd. Wij staan zowat als laatste op de lijst. Dus ik neem de tijd om zoveel mogelijk foto's van de andere koppels te schieten. Je weet maar nooit. Maar dan wordt er door Sisi naar ons geroepen "You are next". Daar sta je dan. Nu gaat het gebeuren. Even loopt je gevoel helemaal leeg. We kijken elkaar aan. En dan staat de verzorgster op. Het is inderdaad Yinte die al de hele tijd hysterisch schreeuwt. Oh wat is ze van streek. Peggy pakt haar dapper over terwijl mijn ogen vol lopen met tranen. Tranen van geluk, verdriet, vermoeidheid, verlossing ... zelfs nu ik dit type, schiet ik weer vol. Daar is ze dan. Onze Yinte. Peggy houd haar in de armen terwijl ze nog na snikt. Even houd ze stil. Mano ,de vader die van ons foto's aan het maken is, roept dat ik even moet kijken terwijl is Peggy en Yinte vast houd. Ik probeer mijn best te doen te kijken en op mijn gezicht een lach te toveren voor de foto. De eerste foto samen. Er worden een paar foto's gemaakt. Yinte houd van flitslicht en op 1 foto lacht ze warempel!! Peggy schiet in de lach. Ik heb dit moment helaas gemist. We lopen langzaam terug naar de banken. Ik krijg onze camera's terug en mag de eerste felicitaties van de mede ouderkoppels ontvangen. We genieten even van onze dochter. Het is bloed heet in het kantoor en ze wil inderdaad een paar slokjes appelsap drinken uit de fles die we meegebracht hebben. Na enige tijd en nog wat meer foto's en video, roep Sisi dat we kunnen gaan. Dat hoeven ze ons geen tweede keer te zeggen. Weg hier, voor ze zich bedenken. We nemen direct de eerste lift die stopt. Die zit vol met Chinezen. Boeit niet proppen. Dat doe die ook altijd. In de lobby van het gebouw blijven we even wachten op de rest van de koppels. Over en weer felicitaties als iedereen binnen komt. Nieuwsgierige blikken van al de Chinezen die zich in de lobby bevinden. Sisi dringt aan dat we naar de bus moeten. Voor het gebouw nog even een foto laten maken met z'n drietjes.

Rond 16.45 uur zijn we weer bij het hotel. In de lobby nog vlug wat foto's van de groep en de prachtige baby's die we net hebben gekregen. Daarna vlug naar boven. Lekker op bed met een nog steeds hard schreeuwende Yinte. Langzaam maar zeker krijgen we haar rustig. Twee hysterische aanvallen later weten we het al. Het wordt een pappakindje. Ik krijg haar rustig en warempel. Er komt al een lachje uit binnen het eerste uurtje. Wat zijn kinderen toch heerlijk!!!

Het is een bewogen dag geweest en nemen dan ook roomservice om niets te moeten missen van deze eerste uurtjes. Om 20.00 uur wordt ze onrustig. Is ze moe of heeft ze honger? Beide dus. We leggen haar in bed en voorzichtig zet ik de eerste fles aan. Die drinkt ze ook nog voor een groot deel leeg. Vlug Skype aan, de telefoon koppelen als webcam en bellen. Binnen de eerste twee uur hebben de opa's en oma's hun kleindochter al live gezien!!! Wereldrecord volgens mij. Yinte valt na de fles, met behulp van wat lieve woordjes en een hand op haar buik, tevreden en rustig in slaap. Zal ze slapen? Slapen wij? Hoe zal ze morgen wakker worden?

Om 21.30 uur moeten de mannen alweer in de grote zaal zijn. Alle papieren voor morgen moeten ingevuld en ondertekend worden. Ook krijgen we nog wat uitleg over de procedure van morgen en worden de cadeau's op een grote hoop gegooid. Sisi en Sophie zorgen morgen voor de verdeling. Na de mannen moeten de vrouwen nog naar beneden voor een aantal handtekeningen en vingerafdrukken. Ook moeten er nog hals over kop kopieën gemaakt worden van de visum pagina uit ons paspoort. Dus vliegende wissel en alweer algehele consternatie. Tja het went.

Terug op de kamer (rond 23.00 uur) maak ik alle documenten klaar en zorg dat het benodigde geld in de enveloppen zit. Dit zijn, op 1 na, de laatste grote rekeningen die we gaan krijgen. Morgen, als alle papieren ingevuld zijn, is ze wettelijk van ons.

Later die avond komen Sisi en Sophie nog langs met wat extra informatie over het voedingsschema en het slaappatroon van Yinte. Ze moeten ook nog een voetafdruk van Yinte maken voor op de adoptiepapieren. Morgen is de grote papierenrun. Weer een drukke dag en het is nu al ruim 23.30 uur. Tijd om te slapen.

Eindelijk, HEBBES!!

21 mei 2007

Dag 6: Registratiekantoor en Notaris

Dit is onze eerste dag met onze dochter Yinte. Ze heeft ons lekker laten slapen. We hebben haar gisteren in bed een flesje gegeven en ze is tussen 20.00 en 21.00 uur in slaap gevallen. Vanmorgen moeten we al om 8.00 uur de bus in voor het officiële gedeelte. Dus de wekker staat om 6.00 uur. Yinte wordt pas wakker als ze merkt dat wij wakker zijn. Even is ze gedesoriënteerd en dat laat ze dan ook goed horen. Ze wordt even helemaal hysterisch, maar we weten haar vlug af te leiden en te kalmeren. Een flesje krijgen we er maar half in. Drinken is moeilijk. Na de fles dreigt ze weer in slaap te vallen, maar we houden haar even wakker, anders is ze straks bij de Notaris niet te genieten.

Het officiële gedeelte betekend dat we netjes moeten. Alleen voor deze (halve) dag hebben we een kostuum mee geschouwd. Maar, je moet er wat voor over hebben. Vlug alles aangedaan. Yinte heeft grote pret als ze mij met m'n stropdas ziet klungelen. Om 7.30 uur zitten we in de ontbijtzaal. Van eten komt niet veel. Met je dochter op de je schoot eet het toch een stuk lastiger. We proberen nog een kinderstoel, die ze in het restaurant in overvloed hebben, maar ook dat wordt geen succes. Ze wil echt niet nar mama. Dat hebben we gisteren al gemerkt. Dit vind ik echt niet leuk voor Peggy, maar we hopen dat het goed komt.

Om 8.00 uur staat iedereen keurig in pak in de lobby. Wij zijn er klaar voor, laat de dag maar komen.

De bus brengt ons eerst terug naar het registratiekantoor. Dit is hetzelfde kantoor waar we Yinte gisteren kregen. Zouden de kinderen nu niet denken dat we ze terug gaan brengen? Ik denk het niet, alle kinderen zijn redelijk rustig. De kamer is ook nu weer ontzettend warm en benauwd. Ze hebben airco, maar die staat niet aan. Lullig hoor. Zit je hier in 2D en het zweet loopt je langs je lijf. Gelukkig gat alles redelijk vlot. Een voor een worden de koppels met kind eerst naar binnen geroepen voor een gezinsfoto. Nu al laat onze dochter haar werkelijke karakter zien. We hebben een foto waarop Yinte mij zit te killen met mijn stropdas. Algemene hilariteit in de groep!! Na de foto krijgen we het interview. Een vriendelijk dame vraagt ons wat voor werk we doen, of we tevreden zijn met onze dochter, wat voor een opleiding we haar willen geven en of we willen beloven om altijd voor haar te zorgen. De antwoorden laten zich natuurlijk raden. Tussendoor maakt ze nog een grapje dat we beide dezelfde kleur in onze kleding hebben. Dat is natuurlijk toeval. Terwijl we wachten komt de directeur van het weeshuis van Yinte nog even langs. Het blijkt dat de kopieën van de Visum pagina uit ons paspoort niet bij het setje documenten zat. Foutje, maar hij is zo vriendelijk om dit alsnog voor ons te doen. Gelukkig. Terwijl we wachten krijgen we van Sisi en Sophie nog een paar documenten in de hand gedrukt waarop we onze gegevens moeten controleren. Voor Chinese begrippen hebben wij namelijk er vreemde en vooral lange namen. Daarom zitten er vaak fouten in. Eenmaal gecontroleerd, moeten we ze paraferen en terug geven. Als iedereen geweest is, wordt de hele kudde weer de bus in gedreven. Nu moeten we naar de notaris.

Na wat geschommel door de stad komen we rond 10.00 uur aan bij de notaris. Het is een grote wachtkamer met achter een groot bureau, een luchtig gekleede Chinees. Wij ons helemaal in kostuum gegooid, en hij zit daar in een t-shirt, jeans broek en gympen. Toch blijkt het te werken dat wij in het net zijn. Op het registratiekantoor was ook een Amerikaans stel aanweizig. Gekleed in sandalen, korte broek en t-shirt. Die waren nog voor ons weg op het registratiekantoor. Nu zitten ze aan de zijkant te wachten tot onze hele groep aan de beurt is geweest. Gerechtigheid!! Als iedereen klaar is, wordt er door iemand van de groep nog een cadeautje aan de notaris overhandigd met wat dankwoorden. Met een brede glimlach wordt dit dankend in ontvangst genomen. Vriendelijk lachend worde we uitgezwaaid door de notaris. Vlug weer de bus in en naar het politiebureau. Het kan zijn dat we nog moeten wachten als we daar aankomen, omdat het registratiekantoor eerst nog papieren moet afleveren.

Rond 11.00 uur komen we aan bij het politiebureau. Enkele minuten na ons arriveert de dame van het registratiekantoor. We kunnen dus vlug door. Van alle kinderen wordt een pasfoto gemaakt. Een voor een moeten de koppels naar voren en de kleine moet in een webcam kijken. Dat valt nog niet mee met alle afleiding. Enkele koppels moeten later terug omdat hun kleine zo vast in slaap gevallen is dat ze haar niet wakker krijgen. Yinte is gelukkig fit en komt goed op de foto (Zonder stropdas). Na een half uurtje kunnen we alweer terug. Sisi stipt nog kort aan dat we nog zouden gaan shoppen. Dit wordt echter resoluut afgewezen door Sophie. Genoeg is genoeg.

Rond het middag uur zijn we terug op de kamer. Vlug de goeie kleren uit en iets luchtigers aantrekken. Op bed lekker even wat stoeien en knuffelen met Yinte. Even later valt ze als een blok in slaap (hoezo ze doet geen middag dutje) en voor we het weten is de dag om. Eindelijk kan ik de website een beetje bijwerken en wat foto's in het album zetten. Sisi heeft ons gewaarschuwd dat we het morgen rustig aan moeten doen. Dat is namelijk de eerste dag zonder verplicht programma.

22 mei 2007

Dag 7: Onze eerste "vrije"dag

Vandaag hebben we onze eerste echte vrije dag. Geen verplichtingen of officiële toestanden. Yinte heeft ons lekker rustig uit laten slapen. Ze werd om 6.30 uur wakker en heeft nog tot na 7.00 uur lekker in haar bed liggen tuttelen met haar doekje en haar knuffel. toen e merkte dat wij wakker waren begon ze toch aan te geven dat ze honger had en er nu wel uit wilde. We hebben lekker rustig aan gedaan en nog wat met Yinte geknuffeld. Best leuk als je ziet hoe zo'n kind met deze situatie om gaat. Ze wordt steeds vrijer en laat zien dat ze het niet zomaar met alles eens is. Leuk hoor als je weet dat dit een goed teken is voor de hechting. Je merkt echt dat de kindjes uit een pleeggezin komen en niet uit een tehuis waar het massaproductie is. Om 9.30 uur zijn we eens naar beneden getuft en hebben lekker rustig kunnen ontbijten. Om 11.00 uur hebben we met een ander koppel afgesproken om de stad in te lopen. Ik ben eens benieuwd hoe dat zal gaan.

Nanchang is tropisch gebied en zoals jullie inmiddels wel gelezen hebben, betekend dat enorme benauwdheid. Het hotel is van boven tot onder voorzien van airco. Als dan door de grote draaideur naar buiten loopt slaat de man met de hamer toe. Permanent 80 tot 90% luchtvochtigheid en een temperatuur tussen de 25 en 35 graden. Vreselijk benauwd dus. De lucht is zo goor dat je het gewoon proeft. Op het moment dat we uit het vliegveld liepen dacht ik al "Hier wil ik niet blijven" en je denk direct daar achteraan "Het went wel". Ik type dit op het moment dat we net weer in Beijing zijn en ik kan jullie verklappen, het went NIET. We hebben de kleffe metaalachtige smaak de hele week gehouden.

Om 11.00 uur zijn we in de lobby. Fedor en Maria komen met hun dochters vlak achter ons aan. We beslissen om maar te lopen. Dan zien we tenminste hoe het hier gaat. Naast het mooie plein voor het hotel begint de echte wereld. Mensen leven hier letterlijk op straat. De huizen zijn vervallen en goor. Naast het hotel ligt een ex-tankstation dat is omgefunctioneerd tot parkeerplaats. Daarnaast ligt een auto/brommer werkplaats. De olie en onderdelen liggen in een brede streep smurrie tot op straat. Hoezo milieubewust. Ieder huisje heeft boven een woongedeelte en onder een winkeltje. Van alles wordt er verkocht. Rookwaren, printers en hun benodigdheden (voor de kenners er zitten hier nog HP LaserJet 4p tussen, interesse?), brommers en onderdelen voor brommers, stukken dood beest (vraag me niet wat) en ga zo maar door. Oh ja, bijna vergeten "echte" Puma en Nike kleding niet te vergeten. Kost allemaal geen drol, maar garantie tot aan de deur. Chinezen bellen de hele dag. GSM tikken moeten hier bijna niks kosten. Op ieder 10 meter zit er iemand op een houten kratje of bankje met een kartonnen bord met daarop (leesbaar voor ons) CDMA. Wat het betekend weet ik niet zeker, maar het lijkt erop dat deze mensen bel-diensten leveren. Waarschijnlijk is dit het Chinese equivalent van de telefooncel. Verder zie je dingen die je liever niet ziet. Zoals huisdiertjes, hondjes, katjes, konijntjes en hamsters in minuscule kooitjes die vaak meer dood dan levend op straat verkocht worden. Alles wordt "Schoon" gehouden door straatvegers. We hebben zelfs een straatveger gezien die een, levend, poesje (kitten) met een bezem in een bakje aan het borstelen was. Toen het kleine poesje niet echt wilden werd het nogmaals, hardhandig, met de bezem in de doos geschoven. Ik heb maar aan Peggy geduwd met de woorden "Niet over nadenken, doorlopen". Wat wil je anders. Op de terugweg komen we midden op de stoep een creperende rat tegen. Het enige wat ik erbij gedacht heb is "hier gaan zelfs de ratten de pijp uit".

We lopen door tot aan een groot plein. Dit is het belangrijkste plein van de stad. Eromheen liggen allemaal hele grote shopping centra. We lopen midden over het plein (de foto's komen eraan) en richten onze route op de Walmart. Daarvoor moeten we wel nog "even" oversteken. Het verkeer in Beijing is al maf, maar in Nanchang zijn ze echte helemaal doorgedraaid. Vooral de taxi's zijn helemaal dolgedraaid. Remt er op de middelste baan een auto voor een zebrapad, dan spatten er aan beide zijden 3 tot 4 luid toeterende taxi's achteruit die met grote zwierende bewegingen op je af komen. Remmen? Dat doen we niet. Maak maar plaats. En doe je dat niet vrijwillig, dan overtuigen ze je met luid toeteren wel tot rennen. En is het geen taxi die je om zeep driegt te rijden, dan zijn er nog een stuk of wat scooters die die taak ook op zich willen nemen. Met veel kijken en bidden halen we heelhuids de overkant.

Voor de Walmart is het een druk gedoe. Hier zitten ook figuren tussen die we liever niet tegen komen. Je ziet duidelijk dat ze in groepjes werken, vaak ondersteund door kinderen of oudere mensen. Vlug de kids mee naar binnen. Binnen komt je en lucht van zweet en rotte ... iets tegen. En niet te vergeten een ontzettende herrie van muziek. Hiervan is de hele winkel doordrongen. Met elkaar praten op meer dan 5 meter afstand is bijna onmogelijk. Druk, drukker, Chinezen. Alles moet vlug en dan wel met een beetje tempo. Geen wonder dat die economie hier zo snel groeit. Als een uur in een winkel doorbrengt, ben je helemaal hyper. We zoeken onze weg naar de non-food afdeling voor wat sandalen en wat kleertjes voor Yinte. Ze blijkt echt nog te klein voor maatje 74 (68 is zelfs nog ruim) dus shoppen voor wat extra kleertjes is geen overbodige luxe. Gelukkig hebben ze genoeg dus daar zit zelfs voor onze smaak wel wat tussen. We gaan terug naar beneden via de food afdeling. Nu weten we waar die ranzige geur vandaan komt. Hier wordt vis zo "vers" mogelijk gekocht. Meters hoog liggen vissen, kreeften en inktvissen opgestapeld. Neus dicht en erlangs. We vinden wat spulletjes zoals water (je moet hier ontzettend veel drinken en drinken uit de kraan is niet raadzaam) en Chips. Ze hebben zelfs bekende merken. Die herken je aan het logo ook al is de tekst in het Chinees. We trekken naar de onderste verdieping om af te rekenen. Bij de kassa zijn we de kijk van de dag. We staan bij de laatste kassa en alle ogen van de andere (25) kassa's zijn op ons gericht. Het duurt even voor er iemand achter ons durft te gaan staan, coool. Tijdens het afrekenen wordt Yinte wakker. En die heeft een humeur. We hadden haar in de buggy gezet. In de Walmart heeft ze een flesje gedronken en daarna is ze weer in slaap gevallen. Bij de kassa wordt ze wakker en ze is niet happy. Schreeuwen, krabben, springen, etc. We krijgen haar met geen mogelijkheid stil. Tegenover de kassa is een Kentucky Fried Chicken. Daar maar naar binnen. IJSKAST, wat staat hier de airco hard. Peggy gaat met Fedor bestellen. Intussen probeer ik met al mijn kracht Yinte rustig te krijgen. Het lukt niet. Ze blijft onrustig. Na heel wat tijd komt Peggy eindelijk terug met het eten. Best te doen. Het smaakt zelfs bekend. Maar Yinte blijft onrustig. Op de weg naar buiten beslissen we haar in de draagdoek te doen. Eenmaal buiten loop ik als enige westerling, met een korte broek en een knal groene draagdoek om door Nanchang. Ik had net zo goed een zwaailicht op m'n hoofd kunnen zetten. Iedereen staat te staren. Mensen die je tegen komen kijken zo lang achterom dat ze bijna ergens tegenop lopen. Een mevrouw fietst ons langs en valt, bijna (jammer), op haar gezicht. In het begin is het best leuk, maar naar verloop van tijd merk je het niet meer zo. Gelukkig blijven ze van onze dochter af. Die is namelijk lekker in slaap gevallen in de draagdoek.

We beslissen nog wat verder te lopen dan de Walmart. We hebben namelijk een bepaald type kindervoeding nodig. En de supermarkt waar we die krijgen is een stukje verder lopen. We willen graag over steken. Daarvoor kun je ook gebruik maken van voetgangerstunnels die je bij de grote kruispunten tegen komt. Als we echter naar beneden willen lopen komen we boven aan de trap een bedelaar tegen. Akelig hoor. Zijn gezicht is zeer zwaar verminkt. Hij ziet er uit alsof hij kokend vet of zuur over zich gekregen heeft. Zijn gehele gezicht is vertekend tot een grimas die je in je ergste dromen niet kunt verzinnen. We dirigeren de oudste dochter van Fedor en Maria maar vlug de andere kant op. Het was toch een trap dat was al niet te doen met de buggy's. Bij het volgende kruispunt nemen we wel de tunnel. Na de Walmart wordt het merkbaar drukker op straat. Ook de types die hier rondlopen zijn nog vreemder en het straatbeeld verslechterd met de meter. Gelukkig zijn we snel bij de andere supermarkt. We moeten we iets verder doorlopen om gebruik te kunnen maken van de voetgangerstunnel. Alhoewel voetgangerstunnel. De brommers vliegen je om de oren. Dit is net een soort onderwereld. Mensen slapen er op bankjes. Kleine standjes verkopen horloges of mobieltjes. Een enkele keer zie je een boekwinkel. Het is er een drukte van jewelste. Getoeter, geschreeuw en dringende mensen.

Aan de overkant komen we gelukkig weer boven water. Eerst langs een grote bank en dan naar de supermarkt. Voor de supermarkt willen wij mannen met de kinderen buiten blijven en de meiden willen kleren gaan kopen. Yinte wordt net weer wakker geworden en begint weer te schreeuwen. Een 6 tal oudere vrouwen schiet op ons af en begint aan mij, de draagdoek en Yinte te plukken. Ik draai me vlug om, om het kind te beschermen terwijl Fedor ze probeert weg te jagen. Dit lukt echter niet en vlug beslissen Peggy en ik om snel de supermarkt in te duiken. Binnen is het een stuk rustiger.

We gaan eerst bij de food afdeling nog wat baby voeding halen. Daarna naar de bovenste verdieping. Hier zouden ze namelijk mooie kinderkleding hebben. Boven is geen enkele klant en de verkoopsters vliegen als vliegen op ons af. Ik probeer Peggy af te schermen maar dat lukt maar gedeeltelijk. Als je even wil kijken worden er direct 2 of 3 dingen onder je neus geduwd met de vraag "Like this?". Vlug weg hier. Dit is ook al geen succes.

We gaan terug naar het hotel. Dat zal nog ongeveer 2 tot 3 kilometer lopen worden. Yinte is weer in slaap gesukkeld, maar ze heeft het ontzettend warm. Af en toe wordt ze piepend en kreunend wakker. Het is een hele tocht naar het hotel, maar uiteindelijk komen we helemaal kapot rond 18.00 uur aan. Dat was me het dagje wel. Hoezo rustig aan doen.

Yinte blijft onrustig. Een flesje om 20.00 uur gaat er bijna niet in. Ze valt in slaap maar wordt vaak onrustig wakker. Rond 0.00 uur wordt ze huilend wakker en vanaf dat moment is ze continu aan het huilen. Ze heeft een luier helemaal vol met gele drap. Ze heeft het ontzettend warm. Om 3.30 uur temperaturen we haar. Ze heeft nu 38,5. Om 6.15 uur is dat al 39,5. Da's teveel. We trommelen zo vroeg mogelijk Sisi op. 

23 mei 2007

Dag 8: Ziekenhuis (Deel 1) en het bezoek aan de vindplaatsen

We gaan 's morgens direct met Yinte naar de arts in het hotel. Die stuurt ons direct door naar het Ziekenhuis. Oeps, ziekenhuis? Dat blijkt normaal te zijn in China. Voor een verkoudheid ga je naar het ziekenhuis. Daar krijg je dan al heel snel een infuus. Excuus?!? Nee toch. Sisi vraagt ons wat we willen. Ziekenhuis, ja. Infuus, nee, of het moet echt levensbedreigend zijn. We hoeven gelukkig maar de straat over om bij het ziekenhuis te komen. De hal is al niet al te jofel, maar als je zijgangen in duikt (en die moeten we helaas in) vergaat je de zin wel. Als je al niet ziek bent dan wordt je het hier wel. Goor. Dat is het enige woord wat ik ervoor kan verzinnen. Alles inclusief de apparatuur lijkt wel ergens uit de 50 of 60-er jaren te zijn. We moeten ons eerst melden aan een balie. Sisi doet het woord. We krijgen een groen boekje en een plastic kaartje. Een soort ponskaart. We moeten 5,5 yuan betalen (55 cent).

Met het kaartje en het boekje moeten we naar boven naar de kinderarts. Een strenge maar vriendelijke mevrouw. In China werken bepaalde zaken anders. Bij ons is er altijd een duidelijke binnen en buiten situatie. Buiten is de wachtkamer en binnen is de behandelkamer. Je moet bij ons gevraagd worden, dan pas mag je behandelkamer binnen. In China staat de deur gewoon open en als er niemand anders is, loop je gewoon binnen. De doctor ontvangt ons en Sisi beschrijft de symptomen. Ze vraagt nog wat details en Sisi vertaald deze. Eerst worden Yinte's hartje en longen nageluisterd. Dat levert gelukkig niets op. Vlug nog temperaturen. Nou vlug ... nog met een ouderwetse kwik thermometer onder de oksel. Dus eerst de thermometer afslaan en daarna een flink aantal minuten onder de oksel klemmen. Yinte vindt dit definitief niet leuk en laat dat dan ook duidelijk merken. Ze heeft 38 graden. Flinke verhoging dus. Nu wil de doctor toch graag in haar keel kijken. Op de ouderwetse manier, met een lang stokje met een bosje watten eraan en een zaklamp. Yinte rochelt en kokhalst luid. Daarna breekt ze in huilen uit. De doctor noteert alle gegevens in het groene boekje wat we bij de receptie gekregen hebben. Sisi vertaald. Ze heeft een infectie van de bovenste luchtwegen. We moeten bloed kan prikken om te zien of het een bacteriële infectie of een virus is. Dit komt inderdaad bekend voor. Een bacterie betekend antibiotica. Dat is zinloos, of zelfs gevaarlijk, bij een virus. Maar dat bloedprikken? Bij onze kleine?

We moeten weer naar beneden met een hele set bonnetjes. Die heeft de doctor voor ons klaar gemaakt. Sisi loopt weer naar de balie en we rekenen 18,3 yuan af (vreemd die prijzen). De mevrouw heeft er nu de bekende rode stempels op gezet.

In een zijgang van de hoofdhal is het loket van het lab. Gewoon een hok van 3 bij 5 meter met een glazen wand ervoor. In de wand zitten onderin 3 halfronde openingen waardoor alles aan en afgevoerd wordt. In de ruimte staan wat aftandse microscopen en een hele oude stoof. Verder reageerbuisjes en enkele hele oude computer en al even oude matrix printers. Een rommelig vies hok waarin twee mensen hun werk moeten doen terwijl ze voortdurend op moeten letten dat ze niet over kabels struikelen die dwars over de vloer los liggen. Sisi loopt naar een van de loket openingen en roept op een van de medewerkers. Deze komt naar ons toe. Ze geeft de bonnetjes af. Wij moeten met Yinte naar de opening. Met een ouderwets wattenstaafje wordt wat rode jodium op haar middelvingertje gesmeerd. Een naald word uit een verzegelt plastic pakje gehaald. Gelukkig draagt de mevrouw wel handschoenen. Van die wegwerphandschoenen die wij kennen van het tankstation. Een prik in de vinger. Yinte gillen. Even drukken. Yinte nog harder gillen. En met een ouderwets pipet een glazen buisje vullen met bloed. Dat bloed wordt nu onderzocht. We krijgen de jodium wattentip mee om tegen haar vinger te drukken. Gelukkig stop het bloeden snel. Yinte troosten en kalmeren vergt wat meer tijd. Naar verloop van tijd krijgen we een wazige afdruk met wat lab gegevens erop. De cijfers kan ik lezen, maar wat ervoor staat is natuurlijk Chinees (letterlijk). Met dit lijstje moeten we weer naar boven naar de kinderarts.

Onderweg vraag Sisi mij of ik het kan lezen. Ik zeg haar dat wij een uitdrukking "Vakchinees" hebben. Ze moet er hartelijk om lachen. Ze zegt ook dat de artsen altijd zo'n verschrikkelijk handschrift en zo'n rare handtekening hebben. Ik bevestig dat dit bij ons zeker niet anders is.

We lopen weer gewoon bij de arts het kantoor op. Ze kijkt naar de labgegevens en gelukkig het is geen bacterie. Sisi bevestigt dat dit positief is. Dit komt vaak voor in China. Luchtweginfecties bij kinderen en volwassenen zijn aan de orde van de dag omdat de lucht hier zo ontzettend vuil is. Niets om zorgen over te maken. Jammer dan, dat is al te laat. Ze krijgt tabletjes en 3 spuiten voorgeschreven. De eerste spuit kunnen we nu al laten zetten. De andere twee moeten morgen vroeg en morgen middag. We spreken met Sisi af om 8.00 uur. Dan zijn we op tijd terug. Morgen gaan we namelijk naar de vindplaatsen van onze dochters.

Weer naar beneden naar het loket voor geneesmiddelen. De ongestempelde bonnetjes afgeven. 34,2 Yuan afrekenen en gestempelde bonnetjes terug. Aan een ander loket krijgen we met deze bonnetjes 3 ampullen, een doosje tabletjes en een doosje met druppels die we moeten geven als ze meer dan 38,5 graden koorts heeft. Sis vertaalt de doseringen en we zoeken waar we de spuiten moeten laten zetten. Ik had naast het laboratorium een bordje "Injection Room" zien staan. Daar maar naartoe.

De ruimte is verdeeld in twee helften met aan de ene kant wat stoelen en een stretcher. Aan de andere kant zitten 3 verpleegsters in 70-er jaren dress. Sisi banjert ook hier gewoon naar binnen. Alles overhandigd. De ampul wordt ter plekke open gemaakt en in een spuit getrokken. Vlug het broekje naar beneden en de bil vrij gemaakt. Daar gaat ie. Prik! Gillen! Gelukkig is het vlug voorbij. Ook het gillen sterft direct weer weg. Yinte is helemaal kapot. Weg hier vlug. We zijn allemaal total loss.

Ontbijten komt er niet van. Peggy is al gaan liggen. Yinte is inmiddels in slaap gevallen. Na de afgelopen nacht zijn we allemaal aan slaap toe, maar daar komt bij mij weinig van. Peggy moet alleen bij Yinte blijven. Ik moet met 5 andere gezinnen naar de vindplaatsen van onze dochters. We vertrekken om 10.00 uur. Ik wil Peggy niet alleen laten. Niet nu. En al zeker niet in deze situatie. Maar het bezoek aan de vindplaats is uniek en ik moet het doen voor onze dochter.

Even kort iets vooraf:

De details over de vindplaats en de omstandigheden, blijft ons geheim. Dit willen wij ooit aan onze dochter vertellen als ze oud genoeg is. Het volgende verhaal is dus zo algemeen mogelijk gehouden wat betreft de details over het hoe, waar en wanneer. Het is een schildering van gebeurtenissen en wat ik gevoeld heb op dat moment. Verwacht dus geen foto's met details. Er zullen wel foto's van deze dag in het album komen, maar dat blijft algemeen. We doen dit niet alleen voor onze dochter, maar ook voor de overige families. Ook hun privacy willen we respecteren. Ik hoop dat iedereen dit begrijpt.

We vertrekken om 10.00 uur vanaf de oprit van het hotel met een aftands krap mini busje. Er zijn 18 zitplaatsen, maar dan moet je wel hele korte benen hebben. We zijn met 11 volwassenen (inclusief Sophie en de chauffeur) en drie kinderen. En de bus is gewoon vol. Gelukkig zijn van een aantal koppels alleen de vaders mee, anders had het zeker niet gepast. De bus is rammelig en oncomfortabel. Dat geldt ook voor de stukken weg waar we overheen moeten. We moeten toch wel een heel eind rijden over steeds slechter wordende wegen. Naarmate we ons meer en meer verwijderen van Nanchang, wordt de weg en de omgeving steeds landelijker. Al vlug waan je je in het midden van de vorige eeuw. Alles is oud en en vervallen. In Nanchang zie je bijna geen groen. Nu wordt de omgeving ook steeds groen. Asfalt en beton maakt plaats voor heuvels en rijstvelden. We zien waterbuffels en witte reigers. Onderweg klikken de camera's vlijtig en iedereen is enigszins gespannen. Wat moeten we ons voorstellen van dat wat gaat komen?

Na een reis van een paar uur door een schilderachtig landschap waar heuvel, velden en water elkaar afwisselen, komt een stad in zicht. In deze stad zijn onze dochters gevonden. We verlaten de tolweg die we ale een tijdje volgen, die zijn kwalitatief iets beter dan de binnenwegen, maar stel je er niet te veel van voor, en draaien de stad in. Het stadsbeeld is iets pittoresker dan Nanchang en het is hier minder benauwd, maar wel nog steeds erg warm. Sophie stapt uit en vraagt aan twee politieagenten de weg. Even later stapt ze weer in. Ik neem een foto van de twee terwijl ze vriendelijk in de camera lachen. Sophie meldt dat we eerst naar de vindplaats van een andere familie gaan. Oké ik heb nog even. Even later komen we aanrijden en herken ik de beschrijving van onze vindplaats. De chauffeur trapt vrijwel tegelijkertijd op de rem en roept iets tegen Sophie. Ze roept de naam van onze dochter en wijst. Dit is de plek waar onze dochter gevonden is!! Mijn hart klopt in mijn keel terwijl ik snel door het raam van het busje wat foto's schiet. Ik weet namelijk niet wat er nu verder gaat gebeuren. Was het dit? Nee hij draait en stopt. Uitstappen. Camera's mee. Uitgebreid schiet ik foto's en film ik en stukje. Even sta ik stil. Dit is dus de plek. Hier heeft iemand haar achter gelaten. Ik ben opgewonden. Mijn gedachten racen door me heen. Ik kijk om me om te zien hoe de plek er uit ziet. Hebben haar ouders zich hier ergens verstopt om te kijken of ze inderdaad goed gevonden wordt? Plekjes zijn er genoeg. Woonden ze hier misschien? Zijn ze er nu nog? Is die mevrouw die daar in de verte staat te kijken naar die rare bus met allemaal blanke mensen eventueel haar moeder? Wat moeten die mensen een verdriet gehad hebben. Sophie haalt mij uit mijn gedachten". Ze legt uit dat het heel normaal is dat baby's op dit soort plekken te vondeling gelegd worden. Hier zijn mensen die goed verdienen en dan hopen de ouders dat de kinderen een goed thuis vinden bij mensen die het beter hebben. Ze hebben dus het beste voor haar gehoopt en er alles aan gedaan om dat ook uit te laten komen. Ik ben wat vergeten in de bus. In mijn tas zit een potje. Hierin wil ik wat aarde meenemen. Vlug terug naar de bus. Sophie blijft achter en wacht geduldig. Ik loop naar een boom die vlak bij de vondplaats staat. Daar kan ik wat grond scheppen. Ik draai het metalen dekseltje van het potje en schraap wat grond van het, door de zon, vastgebakken oppervlak. Nu overvalt mij de emotie. Hier heeft ze dus gelegen. Hier hebben haar ouders afscheid genomen. Misschien wel voor altijd. Mijn tranen wellen op en mijn keel slipt dicht. Ik schraap nog wat aarde en onder het lichte gebakken oppervlak is de aarde wat donkerder. Nog een paar scheppen. Dan rustig inademen en overeind komen. Ik kijk naar Sophie. Die knikt begrijpend. Ik voel ene traan over mijn wang lopen terwijl ik de grond in het potje, dat half vol is, nog eens goed bekijk. Zucht. Dat was het dan. Ik kijk nog eens goed rond en richt mijn blik op de bus. Maria is uitgestapt en heeft wat foto's gemaakt terwijl ik de grond in het potje schept. Heel erg lief van haar. De overige inzittenden van de bus kijken mij aan. Ik stap weer in en iedereen kijkt begrijpend. Een aantal koppels zijn samen met hun kindje hier naartoe kunnen komen. Ik mis Peggy en Yinte verschrikkelijk. Maar we moeten verder naar de overige vindplaatsen. Het worden een paar emotionele uren.

Ik hou me staande door voor een paar andere mensen foto's te maken en te filmen. Dit is zo uniek dat je elkaar wel moet helpen. Dan kun je er tenminste zo veel mogelijk van beleven. Onderweg komen we nog langs het kinderziekenhuis waar onze dochters waarschijnlijk al kort nadat ze gevonden zijn naartoe gebracht zijn. Weer klikken de camera's.

Op de terugweg is stemming gelaten en er worden veel grapjes gemaakt over de conditie van de bus, de weg en de chauffeur. We hebben hartelijk gelachen en er is veel minder gefilmd en gefotografeerd. Het is als een soort afsluiting. Terwijl ik dit type, voel ik weer de emoties opkomen. Aangekomen in het hotel bericht ik Peggy, over de gebeurtenissen. Trots laat ik mijn trofeeën zien. Vlug de laptop aan om de foto's goed te bekijken.

's Avonds nemen we maar room service. Beide een beef burger. Halverwege laat Peggy hem liggen. Hij smaakt niet en ze voelt zich niet lekker. De misselijkheid van Peggy blijft maar toenemen en rond 23.00 uur is het prijs. Overgeven en verschrikkelijk aan de diaree.

Peggy blijft overgeven en de diaree wil maar niet stoppen. Om de paar minuten boven de geïmproviseerde emmer (afvalemmertje van de badkamer). Ook Yinte is continu weer wakker. Het is een nacht die we niet snel zullen vergeten. Peggy zit meer naast het bed dan dat ze erin ligt. Van slapen komt helemaal niks. Bij de 20e keer overgeven ben ik gestopt met tellen. Ze kan niet meer staan of lopen van de misselijkheid. 's Morgens moeten we toch naar het ziekenhuis voor Yinte. Ik moet morgen vroeg direct Sisi (of Sophie) bellen om te vragen wat we moeten doen.

24 mei 2007

Dag 9: Ziekenhuis (deel 2)

Vanmorgen heb ik contact gehad met de receptie. De arts van het hotel is pas om 9.00 uur binnen. Ik heb direct Sophie gebeld. Ze moet vanmorgen al met een ander koppel uit onze groep naar het ziekenhuis. Ze vertrekt over 5 minuten. Haar lijkt het het beste als we gewoon direct mee gaan. Het andere koppel, Mano en Silvia, staat al klaar als we in de lobby aankomen. Ze moeten met hun kleintje weer naar het ziekenhuis omdat het maar niet over wil gaan. Ze doctoren al langer dan ons met allerhande griepachtige problemen. Weer de straat over, door het drukke spitsverkeer (levensgevaarlijk) naar het tegenoverliggende ziekenhuis. De kleine van het andere koppel gaat uiteraard voor. Peggy wordt wel ingeschreven, maar moet even wachten.

Na een klein half uurtje komen ze terug. Gelukkig is met hun dochter niets ernstigs aan de hand. Pfhoe opgelucht halen we samen met hun adem. Het wordt Sil even teveel. Dat is begrijpelijk en we voelen heel erg met haar, en natuurlijk ook Mano, mee. Ze bieden aan om op ons te wachten, maar ze kunnen het beste direct terug naar het hotel. Dat lijkt ons beter voor hun dochter. Wel heel erg lief dat ze het aanbieden.

Nu is Peggy aan de beurt. Eerst naar de arts. Via de achteringang naar buiten, door het binnenplein heen, om de ziekenwagens lopen (die staan kris-kras opgesteld) en een oude houten deur door. Daarachter komt je een vochtige beschimmelde lucht tegemoet alsof je een oude kelder in gaat. Sophie zegt dat ik beter buiten kan blijven met Yinte. Die hebben we namelijk mee in verband met haard tweede spuitje. Ik vertel haar dat Peggy niet zo bijster goed Engels spreekt. Na enig twijfelen zegt ze dat ze het kind niet zieker wil maken, maar beslist uiteindelijk dat ik maar mee moet.

De ruimtes ruiken niet alleen als een kelder. Het ziet er ook uit als een kelder. Via nauwe deurtjes en gangetjes, die met een buggy nog moeilijk te nemen zijn, komen we uiteindelijk in een niet al te schone kamer. Hier is de arts. Hij vraagt via Sophie wat er aan de hand is. Na enig over en weer te overleggen beslist hij om twee medicamenten voor te schrijven. Eentje is tegen de diaree en de andere tegen het buikgriep virus wat ze waarschijnlijk van Yinte heeft gevangen. De doctor wil ontlasting laten onderzoeken om te achterhalen of Peggy een parasiet of ontsteking in har darmen heeft. Sophie knijpt haar ogen half dicht en vraagt of Peggy daartoe hier in staat is. "De toiletten zijn er vies." bekent ze. Nou dat verbaast ons niets. We zeggen dat dit niet gaat. Zeker nu Peggy al alles uit haar lijft ge.... heeft. Daar moet de doctor maar mee wachten. Weer krijgen we een stel bonnetjes mee en moeten we terug over de vieze binnenplaats. Het stinkt hier buiten al verschrikkelijk. Terug naar binnen via de achterdeur en weer naar de balie om te betalen en stempels op de papiertjes te krijgen. We krijgen de medicamenten en op de weg naar buiten wordt Yinte nog voorzien van haar tweede spuitje. Ze is nog een beetje benomen en slaapt half. Toch schreeuwt ze het weer uit. Begrijpelijk.

Vlug de drukke straat over richting hotel. Om 9.50 uur zijn we weer in het hotel. Vlug naar boven terwijl Sophie weg rent. Ze moet namelijk weg met een ander koppel naar een vindplaats die veel verder weg ligt. Peggy gaat naar boven en ik ga vlug naar de ontbijtzaal want die gaat om 10.00 uur dicht. Gelukkig weet ik nog een ontbijt te scoren. Een jongen wil me nog van het buffet afhouden, maar die wordt direct door zijn bazin teruggefloten. In het voorbijgaan zegt ze nog tegen mij "We were waiting for you". Grappig toch?

Na het ontbijt naar boven en het bed in. Peggy slaapt al en Yinte ligt onrustig wat te brabbelen. We brengen het grootste deel van de dag in en op bed door. Na de middag heeft Peggy wat ontlasting. Die brengen we nog naar het ziekenhuis. Tegelijk even Yinte haar laatste spuitje laten zetten. Gelukkig is er niets aan de hand met de ontlasting en hoef Peggy niet nog meer medicamenten.

's Avonds vraagt een ander koppel, Fedor en Maria, mij mee om wat te gaan eten in het restaurant van het hotel. Yinte mee, en naar beneden. Tijdens het eten probeer ik Yinte wat noedels te voeren. Dat is hier overigens volledig normaal en de kinderen zijn het gewend. Werkt best aardig. Alleen weet Yinte niet dat ze noedels moet slurpen. De kleine van Fedor en Maria heeft dat trucje feilloos onder de knie. Lange sliert noodel een paar centimeter in het mondje stoppen en de rest verdwijnt er binnen enkele seconden achteraan. Bij die van ons is het alles dubbel vouwen en voorzichtig in haar kleine mondje stoppen. Alleen opletten dat ze je niet in je vingers bijt. Ze heeft namelijk twee voortandjes zowel boven als onder. Ik mag het bijna niet zeggen, maar het is net een konijn (sorry). En ze kan er net zo venijnig mee bijten. Net op het moment dat ik haar een sliert in de mond gestopt heb, moet ze niezen. Ik kijk vlug naar haar om te zien dat ze geen snotneus heeft. Van het tafereel wat zich ontvouwt krijg ik nu nog lachkrampen. Yinte zit me met hele grote verbaasde ogen aan te kijken. Uit haar linker neusgat bungelt een ongeveer 7 centimeter lange sliert ... noedel. We liggen allemaal in de kreukels van het lachen. Yinte zit lekker met ons mee te grinniken. Voorzichtig trek de sliert uit haar neus en veeg de tranen uit mijn ogen. Heerlijk. Maria zegt nog nasnikkend van het lachen "Dit had je moeten filmen. Daar had je zeker een prijs mee gewonnen". Ik had een nasi goreng schotel, en die was erg pittig. Op weg naar boven is mijn maag wat van streek. Niet over nadenken. Gewoon een maagtablet en dan is het over. De mannen hebben gevraagd of ik naar de bar wil komen om het glas te heffen op onze dochters, maar dat feest gaat niet door. Ik word steeds misselijker en het zweet breekt me aan alle kanten uit. Nog geen 10 minuten later, jawel hoor, diaree en niet zo'n beetje. Dit wordt gevolgd door overgeven en de rest kun je wel raden. Het feest gaat de hele nacht zo door. Ik heb me nog nooit zo misselijk gevoeld. Je bent bijna blij als je kunt overgeven zodat de misselijkheid even wat minder is. Gelukkig weet ik het overgeven tot 3 keer die nacht te beperken, maar bij de overige toiletbezoeken ben ik bij 10x opgehouden met tellen. Een akelig beestje. En precies dezelfde ontwikkeling als bij Peggy. Daar gaat de volgende nacht slaap.

25 mei 2007

Dag 10: "The day after" en mijn verjaardag

Over deze dag kunnen we, denk ik, erg kort zijn. Ik heb het grootste deel van de dag gewoon in bed doorgebracht. Leuk hoor zo je verjaardag vieren. 's Morgens komt Sophie nog even kijken. Ze had gemerkt dat ik niet bij het ontbijt was en maakt zich zorgen. Peggy is net weg, er vandaag namelijk een excursie georganiseerd naar een aantal tempels, als Sophie klopt. Ze vraagt of ik ook naar het ziekenhuis wil. Nou, liever niet. Die ervaring heb ik al vaak genoeg meegemaakt. Het is precies hetzelfde als Peggy had dus ik neem gewoon de tabletten die de doctor haar voorgeschreven heeft. Sophie bied aan dat zij voor nieuwe tabletten gaat zorgen.

's Avonds hebben we met de groep een etentje geregeld als afscheid van Nanchang, Sisi en Sophie. We vertrekken om 18.00 uur met de hele groep. Iedereen in een taxi en karren maar. Ik kan nog steeds niet veel binnen houden, maar ik kon het niet maken om weg te blijven. Ik eet een paar hapjes en verder hou ik mij zo stil mogelijk. Alle geuren die me tegemoet waaien maken me misselijk. Kom op nog even volhouden. Sisi is later die moest nog wat regelen. Ze zou ook voor ons de extra medicijnen bezorgen. Iets later komt ze binnen met een grote doos in de handen. We eten rustig verder en aan het einde vraag Sisi het woord. In de doos zit een taart waarop alle namen van de kinderen uit de groep met rood in het Chinees geschreven staan. Vlijtig worden foto's gemaakt. Ik heb de camera niet mee dus zal ik wat foto's moeten kopiëren. Ze heeft ook een speciale kaars gekocht. Hier heeft ze lang naar moeten zoeken. Daarom was ze zo laat. De kaars heeft de vorm van een gesloten bloem. Op het uiteinde van ieder blad zit een klein kaarsje en in de midden een grote siervuurwerk kaars. Als deze ontstoken wordt, vouwt de bloem zich open, alle kleine kaarsje worden aangestoken en er klinkt happy birthday. Super. Echt Chinees. Een beetje kitsch, maar wel erg leuk. Later blijkt ze stad en land afgezocht te hebben voor speciaal deze kaars. De taart is mier zoet en boordevol kunstmatige geur, kleur en smaakstoffen. Tja, echt Chinees dus. In verband met mijn verjaardag had ik met Peggy besproken de rekening voor het drinken te betalen. Uiteindelijk blijkt de prijs van het etentje zo laag te zijn dat ik het maar voor mijn rekening neem. Dan hebben we gelijk Sisi en Sophie uitgenodigd. Iedereen bedankt zich uitgebreid.

Met de taxi gaan we terug naar het hotel. Ik ben kapot. Peggy heeft niet veel aan me bij het inpakken van de koffers. Ik kan niet veel meer doen dan Yinte rustig houden en af en toe wat bijspringen. Hopelijk voel ik me morgen beter. Ik neem wat tabletten in als Peggy nog even wat gaat buurten bij de andere koppels. Lekker op 1 oor. Ik ben net weg als Peggy binnen komt sprinten. Ik moet overeind want er zijn een paar heren die mij willen spreken. Ze hebben alsnog een verjaardagscadeau voor me gekocht. Super hoor. Een wantklok met het Fu teken. Compleet in Chinese stijl. Hij is echt heel erg mooi. Ik bedankt me, met een redelijk suffe kop, bij de heren. Echt een heel leuk idee. Nu weer verder met slapen. Hopelijk voel ik me morgen beter.

26 mei 2007

Dag 11: Terug naar Beijing

"Let's leave this forsaken place!!". Dat was het eerste wat ik vanmorgen dacht. Weg hier uit die klamme en vieze stad. We staan al om 6.30 uur met de voeten naast het bed omdat Yinte honger heeft. En als onze dame honger heeft, krijgen we haar met geen mogelijkheid meer gekalmeerd. Leuk hoor. Om 1.30 uur kwam ze ook al voor een flesje. De voeding die ze heeft lijkt niet echt goed aan te slaan. Na het ontbijt staat de morgen in het teken van wat geregel met paspoorten en formulieren en het inpakken van de koffers. Peggy gaat nog een keertje shoppen met de andere koppels en ik blijf achter om de resterende spulletjes in de koffers te krijgen. Het is flink proppen. We kwamen met 40 kilo (20 kilo per koffer) en we gaan met bijna 50 kilo totaal terug. Zoveel hebben we toch niet gekocht. We zien wel op het vliegveld. Als we goed geïnformeerd zijn mogen we voor Yinte 10 kilo extra meenemen. Om 12.00 uur komen de bell boys de koffers oppikken. Wij hoeven alleen voor de handbagage te zorgen.

Peggy is net terug voordat de koffers opgepikt worden. Vlug nog alles nalopen. Voor Yinte de tas klaar maken met de voedingen en dan naar beneden. We vertrekken namelijk om 12.40 uur naar het vliegveld.

In de bus vertelt Sisi weer een van haar Chinese verhaaltjes. De meeste mensen hebben er niet echt oren naar. We willen allemaal hetzelfde. WEG!! Uit fatsoen blijven we haar verhaal volgen. Het is hoort erbij en de tijd gaat wat gemakkelijker om. Ik heb Yinte op schoot en halverwege begint ze te piepen. Etenstijd. Mama Peggy heeft de fles in no-time klaar. In een rijdende bus. Netjes hoor. De chauffeur heeft schijnbaar haast want hij rijdt als een gek. Onderweg moet hij zo hard remmen dat ik snel de fles eruit moet halen en Yinte moet grijpen. Anders had ze met minimaal een kaakfractuur tegen de voorruit gehangen. Ik vraag Sisi vriendelijk maar doordringend om de chauffeur een beetje te temperen. Gelukkig doet hij dat dan ook. Vlak voordat we bij het vliegveld aankomen roept iemand in de bus dat Sisi moet zingen. Dat doet ze dan ook. Ze zingt een engels afscheidsnummer en dat doet ze niet slecht. Peggy schiet vol en ik hou het ook niet echt droog. We realiseren ons dat we ons kindje nu ver weg gaan brengen van haar thuis. We zullen goed voor haar zorgen. Hoe negatief deze ervaring ook geweest mag zijn. We komen hier ooit nog een keer terug. Samen met haar.

Het inchecken verloopt redelijk goed. We hebben echter als groep ruim 100 kilo teveel in het koffer. Dat wordt 200 yuan per koppel bijlappen. Tja. Ik kan me er niet druk over maken. De 10 kilo voor Yinte blijkt niet te kloppen en het vliegtuig is helemaal vol. Dus ze doen er moeilijk over. Het kost toch al zoveel dat die 20 euro's extra ook niet meer uit maken.

De vlucht verloopt vlekkeloos en we komen rond 18.30 uur aan in het Radisson SAS in Beijing. We krijgen helaas een kleinere kamer dan voorheen maar dat maakt voor die paar dagen ook niet echt uit. Vlug alles neergelegd en Yinte nog een flesje gegeven. We hebben afgesproken dat we met een ander koppel naar beneden gaan om de drie koppels die later arriveren met de jongetjes te verwelkomen. Die komen waarschijnlijk tussen 20.00 en 20.30 uur aan in het hotel. We onthalen ze en de felicitaties vliegen over en weer. Wat een prachtige kereltjes. Rond 21.30 uur zijn we weer op de kamer. We zijn zo moe dat we geen honger meer hebben. Lekker naar bed. Morgen maar goed ontbijten.

27 mei 2007

Dag 12: Naar de zijdemarkt

Vandaag staat een bezoek aan de zijdemarkt op het programma, maar we moeten eerst nog pasfoto's laten maken voor de aanvraag van het visum. We moeten tussen 10.00 en 10.30 uur bij Leo en Walter op de kamer komen om een aantal formulieren in te vullen. Daar laten we dan ook een set gelegaliseerde documenten uit Nanchang achter en we moeten de laatste grotere geldbedragen bijvoegen. Van ieder stel is een vertegenwoordiger aanwezig, meestal de mannen, om de resterende gegevens in te vullen. Een voor een komen we aan de beurt om alles na te kijken. Walter legt het goed uit en er zijn maar een paar correcties. Omdat alles wat langer duurt, hoeven we pas om 11.00 uur in de lobby te zijn voor de foto.

Om 11.15 uur is iedereen in de lobby. Het tijdstip is niet al te gunstig omdat veel kleintjes na het ontbijt nog slapen. Dus die zijn nu aan het slapen of staan op het punt om te gaan slapen. Gelukkig is de fotograaf niet ver weg van het hotel (zo'n 5 minuutjes lopen). Onderweg genieten we weer van het straatbeeld. Beijing is inmiddels zo veel verder dan Nanchang. Het is wel nog steeds rommelig en als voetganger riskeer je iedere keer je leven als een je een voet op straat zet. Maar het is allemaal wat opgeruimder en minder chaotisch als in Nanchang. Het is ook veel minder benauwend en de mensen kijken je wat minder na.

Na een paar minuutjes bereiken we de fotograaf. Ons komt een sterke lucht van verfverdunner tegemoet. Hier hebben ze nog nooit iets van arbo en verf op waterbasis gehoord. Twee medewerkers van de fotograaf zijn bezig om het interieur te verven. Dat doen ze gewoon op straat op de grond. Binnen ga je lopen van de stank. Gelukkig valt het in het hokje waar de foto genomen moet worden wel mee. We moeten Yinte op een stoel zetten. Deze is voorzien van een deken en lekker diep. Op die manier kan ze niet omvallen. Vlug wordt er een foto geschoten. Een tweede foto lukt niet meer omdat ze er genoeg van heeft. Huilend probeert draait ze zich steeds weer naar mij. Peggy staat achter de fotograaf en vraagt of ze de foto kan zien. Die is prima knikt ze. Vlug Yinte uit de stoel gegrist en naar buiten in de frisse lucht. We wachten even tot iedereen klaar is en lopen dan terug naar het hotel. Onderweg valt Yinte in slaap en dat is maar goed ook. Ze heeft vannacht een onrustige nacht gehad (veel hoesten). Dus we hebben wat in te halen. Terug in het hotel gaat Peggy samen met Yinte even liggen. We moeten pas om 15.00 uur in de lobby zijn.

Rond 15.00 uur verzamelt iedereen zich in de lobby. We gaan met taxi's naar de zijdemarkt.

Onze taxi dropt ons rond 15.30 uur aan de overkant van de straat. Vlug oversteken en de rest van de groep zoeken. Dat valt niet mee. Het is druk en we vinden enkele koppels die op andere plekken gedropt zijn. Na enig zoeken vinden we de rest van de groep. Walter loodst ons naar de ingang van de zijdemarkt. Zoals jullie al gelezen hebben is in Beijing al veel gemoderniseerd. Dat dit niet altijd positief is, zien we aan het voorbeeld van de zijdemarkt. Vroeger was dit een netwerk van nauwe straatjes met aan beide zijden containerachtige constructies. Daartussen bleef alleen een smal pad over. Rommelig maar gezellig volgens een van de koppels die al eerder een dochter uit China mochten adopteren. Nu is het een groot warenhuis geworden met 6 verdiepingen, lift, roltrappen, parkeergarage en airco. Jammer, maar dit heeft niet de charme van een straatmarkt. Bij de ingang spreken we met Walter af dat we, als we willen, om 17.00 uur weer bij deze ingang zijn. Dan kunnen we weer terug met de taxi. Willen we langer blijven, dan kan dat, maar dan moeten we zelf een taxi zoeken. We besluiten direct de lift te nemen naar de 5e verdieping. Op de 6e verdieping zijn een aantal grote restaurants. Op de 5e verdieping zitten vrijwel uitsluitend redelijk luxe juweliers. Hier is het rustig. Er zijn nauwelijks klanten. We lopen langs de vitrines waarin een aantal hele mooie stukken uitgestald worden. Er zitten echt prachtige stukken tussen, maar er staan geen prijzen bij en die durven we ook niet echt te vragen. De dames is de winkel sporen ons vriendelijk aan om binnen te komen kijken. Dat doen we toch maar liever niet. Dit is niet echt onze prijsklasse. We lopen door tot het andere einde van de verdieping. Daar vinden we een winkel met allerhande luxe Chinese artikelen zoals antiek en schilderijen. Heel mooi maar ook erg duur. Voor de ingang staat een kleine aardewerken bakje. Daarin zit een goudvis met net genoeg water om te zwemmen. Hij komt echter niet ver want zijn dikke buikje raakt de grond. Even verderop zijn de liften. Tegeno ver de lift ligt een winkel die jade artikelen verkoopt. Naast de winkel ligt een klein hokje van 3 bij 4 meter. Daarin zijn 4 mannen druk bezig met het maken van diverse zilveren en jade stukken. Mooi om te zien wat ze allemaal maken met de minimale middelen. van arbo ook hier geen spoor. Alles gebeurt zonder afzuiging en de stoelen zijn gewoon simpele krukjes. Alleen de middelste man, die ook een stuk ouder is als de andere drie, heeft een mooie bureaustoel. Waarschijnlijk is dit de meester. Even later komt de verkoopster naar buiten en legt ons uit wat de stukken in de vitrine betekenen. Ze spreekt goed engels en we luisteren aandachtig. Even later komt natuurlijk de onvermijdelijke vraag "You want to buy?". Oh, euh, no no. Ze lacht vriendelijk en trekt zich terug. Even later komt de lift en we gaan 1 verdieping lager.

Deze afdeling bevat sieraden, tapijten en elektronica. Het is er behoorlijk druk. Een schril contrast met de 5e verdieping. Ook het verkopen gat een stuk drastischer. Terwijl Fedor een horloge bekijkt wordt ik van links en van recht aangesproken. De ene wil me een geheugenkaart voor mijn camera verkopen en de andere een horloge ("Real Rolex!!"). Ik blijft stug voor me uit kijken terwijl ik af en toe een overenthousiaste verkoper aan de kant waai, loop ik rustig door. Als ik even later om kijk is Peggy een stuk achter. Ze blijft bij Fedor en Maria in de buurt omdat Fedor over een horloge aan het onderhandelen is. Even later staan we aan het einde van de gang. De onderhandelingen over het horloge duren voort en de discussie is heftig. Intussen bekijk ik vanaf een veilige afstand de vitrine met elektronische apparaten. Vooral MP3 spelers (nep iPOD's) en PSP's worden hier aangeboden. Daarnaast een keur aan geheugenkaarten, telefoons en enkel digitale camera's. De dames achter de stands, zijn druk bezig om diverse mobiele telefoons uit te testen. Ik wordt aangesproken door een dame die mij een zonnebril wil verkopen. Als ik afwijzend door wil lopen springt ze voor me met de zin "We can also make subscription glasses!!". Nou, nee hoor. "Any supscription!!". Dat lijkt me stug. Die moeten ze zelfs bij onze opticien altijd bestellen. Nee dus. Even later komt Fedor triomfantelijk zijn nieuwe horloge showend om de hoek lopen. "Weet je wel hoeveel ik af heb kunnen dingen!!" roept hij met een glimlach van oor tot oor. Het wordt al bijna een sport. We lopen verder langs de sieraden en Peggy vindt de armbandjes die ze graag wilde hebben. Vlug wordt de tafel bedolven onder diverse kleuren en vormen. Peggy kiest 4 armbandjes. Vlug even afdingen. Halverwege vindt ze het al prima. "Dat kan ik niet maken" roept ze. Terwijl ze afrekent wil de dame haar echter voor dezelfde prijs nog een ketting verkopen. Ik leg haar uit dat ze blijven lachen als je weg loopt dus zo slecht kan de deal voor hun niet zijn.

Even later staan we weer voor de lift. Vlug naar de derde verdieping. Hier zitten vooral stoffen, maatpakken en kinderspeelgoed. Direct links om de hoek komen we een stand met jurkjes voor kinderen tegen. Flink afgedongen en voor Maud en Sita (onze buurmeisjes) twee mooie jurkjes gekocht. Even verderop vond Peggy een kraam met sjaals. Vooraan staat een prijs van 650 Yuan per sjaal. Peggy kiest er 5 en vraagt wat ze samen moeten kosten. Intussen heeft Carmen Buuron zich in de discussie gemengd. Het beginbod van 3000 Yuan wordt resoluut van tafel geveegd. "Peggy, roep maar 400 yuan" zegt Carmen. Peggy typt een beetje beteuterd het bedrag in. Flink gebarend roep de verkoopster "I have to give away for Free!!!". Ze komt terug met 2800 Yuan. Carmen weer "400 Peg!!". Antwoord "No, No, No. You make me bankrupt!!". 2500 Yuan met de boodschap "Last price!!". In de hectiek is Peggy teruggeweken en Carmen heeft het bieden naadloos overgenomen. De verkoopster probeert Peggy, die ze duidelijk als zwakkere bieder ziet, de rekenmachine in de handen te drukken. Inmiddels ben ik aan de andere kant van de stand begonnen met het klaarmaken van een flesje. Ik vraag over het rek heen of Peggy gewild is 250 euro's te betalen voor 5 sjaals. "Nee" is het antwoord. Ik roep terug dat ze dan 500 Yuan moet bieden en als dat niet werkt, weglopen. Zo gezegd, zo gedaan. We zijn nog geen 5 meter verder als de mevrouw achter ons aan komt. Ze gaan akkoord. Van 3000 terug naar 500. Peggy voelt zich schuldig omdat dat nooit kan. We betalen en alles wordt keurig ingepakt. Terwijl Peggy zich, nog een beetje schuldig voelend, bedankt, zegt de verkoopster "You want to buy more? Same price." Hahaaa, zie je wel!! Om het hoekje neem ik even plaats op een bankje om Yinte rustig de fles te geven. Even later komen wat reisgenoten langs waar ik even een praatje mee maak. Dat wekt de belangstelling van een oudere getinte meneer die naast me zit. Hij knoopt in vlekkeloos Engels een gesprek aan. Hij vertelt at hij Egyptenaar is en op de ambassade in Beijing werkt. Hij heeft al overal in de wereld gezeten van Zuid-Amerika, Azië tot en met Europa. Hij is nu al 6 maanden in Beijing en hij kan er maar niet aan wennen. Hij had al willen stoppen maar zijn zoon studeert en daarom moet hij blijven werken. Hij moet nog 6 maanden blijven, en daar ziet hij ontzettend tegenop. Vooral de taal is voor hem nog steeds een probleem. Hij kan het niet leren en de meeste Chinezen spreken geen woord Engels. Zelfs de jongere generatie heeft er grote problemen mee. Vriendelijk nemen we afscheid. Hij staat zelfs op en schud stevig mijn hand. Leuk hoor zo'n grensoverschrijdend gesprek. We vervolgen onze weg. Het is inmiddels al na 17.00 uur. De verkopers worden steeds agressiever en we hebben het langzaam maar zeker gehad. Yinte heeft behoorlijke krampjes en is erg onrustig. Ik trek me een beetje terug aan het einde van het gangpad. Een vriendelijke Chinese jonge man probeert in gebrekkig Engels een gesprekje aan te knopen. Het loopt echter vlug spaak omdat hij mijn antwoorden niet kan vertalen. Een vrouwelijke collega snelt te hulp en met handen en voeten krijgt hij uiteindelijk antwoord op zijn vragen over Yinte's herkomst en onze reis.

De tijd begint te dringen en we zijn al behoorlijk moe. Vlug naar de onderste verdieping. Daar zit vooral kleding. Onderweg komen we diverse stellen uit onze reisgroep tegen. Even overleggen over welke deals we gemaakt hebben en bij wie. Over en weer worden  prijzen geroepen voor dezelfde jurkjes. Bij de uitgang stoppen we even. Fedor en Maria willen nog even verder. Dat is geen probleem. Wij wachten wel even dan kunnen we samen terug. Bij de uitgang is een winkeltje waar ze allerhande merchandise van de Olympische Spelen in 2008. Peggy koopt wat leuke spulletjes. Als Fedor en Maria met Quincy de ronde hebben gemaakt, nemen we een taxi terug naar het hotel.  Overal rijden taxi's, maar geen enkele wil stoppen. Ze wijzen allemaal. Er blijkt namelijk een taxi opstapplek te zijn achter het warenhuis. Hier kunnen we een taxi nemen. Kofferbak open en proppen maar. Aangekomen bij het hotel wordt de buit verdeeld en trekken we ons even terug op de hotelkamer. We spreken af dat we 's avonds naar de McDonalds gaan. Lekker gemakkelijk en vooral bekend. Het was een drukke en vooral enerverende beleving, maar ik had het voor geen goud willen missen. We hebben leuke spulletjes voor ons zelf en voor iedereen om ons heen.

28 mei 2007

Dag 13: Naar de Dierentuin

Yinte heeft vannacht redelijk doorgeslapen. De wekker kon vanmorgen wat later want we hebben tijd genoeg. Vandaag gaan we samen met een paar andere koppels naar de dierentuin. De kans om de panda live te zien kunnen we natuurlijk niet voorbij laten gaan. Rustig ontbijten en lekker even bijkletsen met de rest van de groep. Het weer is lekker. Er staat een beetje wind en de lucht is helder. Wat een verschil met het plakkerige weer in Nanchang. We voelen ons alledrie gelukkig wat beter en het ontbijt gaat er goed in. Eindelijk kunnen we wat ontspannen en we beginnen langzaam maar zeker te genieten van Yinte en van China. Rond 10.00 uur zijn we in de lobby. Uiteindelijk gaan we met drie andere koppels. Een leuk groepje. We nemen de taxi. De belboy van het hotel regelt de taxi's en geeft door waar we naartoe willen. We delen de taxi met Paul en Astrid. De overige koppels hebben al een ouder dochtertje waardoor ze elk een aparte taxi moeten pakken. In Nanchang werden gewoon 6 man in een taxi gepropt. In Beijing weigeren taxichauffeurs pertinent meer mensen mee te nemen. Lovenswaardig!!

Na een kort ritje van zo'n 25 minuten rekenen we 45 Yuan af (4,50 euro's). De taxi dropt ons voor de deur van de dierentuin. Een mooie oude boog met prachtige ornamenten. Naast de ingang kun je de kaartjes kopen. Er staat een flinke rij. Rumoerig wordt er getrokken en geduwd om een goed plaatsje te bemachtigen. Aan de kassa wordt luidruchtig gediscussieerd (over de prijs??). Anne-Marie was al eerder gearriveerd. Ze is zo lief geweest om ook voor ons de kaartjes te halen, super hoor!! Vlug alles bij elkaar pakken en al filmend en fotograferend naar de ingang.

Eenmaal binnen bespreken we even de route. We hebben een kaartje met diverse strips. Alleen de eerste strip is bij de ingang afgescheurd. Via een mooi aangelegd binnenplein, lopen we direct naar het verblijf van de reuzenpanda's. Daar is nog eens een aparte kassa. Aha, daar is dus de volgende strip voor. Op die manier wordt het panda verblijf niet de hele dag ondergelopen. Je kunt er maar 1 keer naar binnen. Daarna moet je bijbetalen voor de volgende keer. Goed bedacht. Het pandaverblijf is redelijk nieuw en erg ruim aangelegd. We discussiëren nog over opmerkingen die we van andere reizigers kregen. Het blijkt namelijk dat de Zoo van Beijing niet echt te vergelijken is met de westerse dierentuinen. Dieren zitten vaak in kleine hokjes en alles zou onverzorgd zijn. Tot nu toe ziet het er allemaal best aardig uit. Je merkt dat ze behoorlijk aan het bouwen zijn. Dat geldt voor heel Beijing, dus hier geen uitzonderingen. De panda's liggen lekker bij de uitgang van hun hok. Op het rustigste plekje. Lekker languit pitten. Af en toe zie je wat beweging als ze zich krabben of uitrekken. De buitenverblijven zijn ook redelijk groot. Tot onze verbazing staat in het verblijf een speeltoestel, met glijbaan. Voor het speeltoestel staat een grote schommelstoel. We vragen ons af of de panda's hier ook echt gebruik van maken. We lopen rustig rond en nemen flink de tijd om te filmen en wat foto's te maken. Nu komt de 200mm lens echt wel van pas. We lopen langzaam het verblijf uit. Paul en Astrid willen graag wat sneller door. We spreken dus af dat we om 16.30 uur af bij de uitgang. Dan kan iedereen gaan en staan waar hij zelf wil. We lopen rustig door. Via het (lege) verblijf van de kleine rode panda, komen we uit bij de vogel vijver. Pelikanen en diverse ganzen en eenden lopen en zwemmen hier gewoon rond. De vijver wordt omlijnd door grote oude bomen en in het midden is een eiland aangelegd met een grote waterval. Het is hier heerlijk rustig en de bomen bieden lekker bescherming voor de inmiddels sterker geworden zon. Het is niet druk en de mensen die er zijn, lopen rustig door. Ook hier worden we bekeken en men wil ook foto's maken. Maar het gaat allemaal gemoedelijk en vriendelijk. Heerlijk ontspannen. Eindelijk kunnen we van China genieten. De oudere kinderen willen graag de zebra's zien. Dus we plannen een route langs het vogelverblijf. De vogels zitten inderdaad in hele kleine kooien het ruikt er niet al te fris. Peggy heeft direct last van haar ademhaling. We kunnen niet door want er zijn een paar Chinese koppels die graag wat foto's met onze dochters willen maken.

Via het vogelverblijf komen we bij het Afrika deel. De struisvogels lopen direct langs de reling. Mensen zijn bezig om ze te voeren. Uit de hand. We lopen langs "Afrika" richting de kinderboerderij. Waar bij ons een speeltuin staat, staat hier ook gewoon een speeltuin. Maar waar bij ons geitjes, marmotjes en konijnen zitten, zitten hier honden. Het is net een kennel. De reuk is niet al te fris en de honden liggen buiten zonder al te veel bescherming. Best zielig. Even later komt een verzorger. Dan leeft de hele boel op. Er is geblaf en de dieren worden uitgebreid begroet. Ze zijn zo te zien fitter dan we eerst dachten. Even later ontmoeten we Astrid en Paul. Ze zijn onderweg naar het aquarium. Dat moet best groot zijn. De kinderen willen graag de olifanten en de leeuwen zien. Die moeten hier links zitten ... nee dus. Volgende links dan ... nope, dead end. Toch staat het hier op de kaart. Laten we dan maar om Afrika heen lopen.

Aan de overkant is een terrasje. Hier ploffen we even neer om de kleintjes de fles te geven. Wout loopt met Quinty en Jade door naar de Olifanten. Lekker effe relaxen. Heerlijk zo onder de bomen. Een tijdje later komt Wout terug. Quinty en Jade hebben een leuke foto laten maken bij een fontein. We lopen rustig terug naar de uitgang. Onderweg lopen ik met wout voorop. Wout achter de dubbele buggy met Jade en Quinty en ik achter de onze fel blauwe buggy met Yinte. Onderweg neemt een Chinese meneer vlug een foto met zijn mobieltje. Wout schiet direct naar voren en vraagt of de foto gelukt is. Lachend laat de man het resultaat zien. De mensen zijn hier zo lekker relaxed.

Bij de uitgang wachten Paul en Astrid al op ons. Ze zijn even in het aquarium geweest. Het moet immens zijn. "Daar heb je zeker 3 tot 4 uur voor nodig." zegt Paul. Voldaan en lekker ontspannen verlaten we de dierentuin. Het is zeker aan te raden. Je moet niet het beeld verwachten van een westerse dierentuin. Maar met de beperkte middelen die ze hier hebben weten ze toch wat moois neer te zetten. Ze zijn volop bezig met diverse vernieuwingen en verbouwingen.

We nemen de taxi terug naar het hotel. Inmiddels is de spits begonnen dus de terugtocht duurt wat langer. Yinte heeft haar luier vol en wil niet echt meer. Ze is erg onrustig. Gelukkig. We zijn vlug weer in het hotel.  Peggy heeft afgesproken om nog een keer terug te gaan naar de zijdemarkt. Ze had toch nog graag wat spulletjes gehad. Prima. Ik blijf wel bij de kleine dan kan ik direct weer wat aan de website doen.

's Avonds gaan we lekker naar de Chinees met een groepje. Het eten valt wat tegen deze keer. Yinte is erg onrustig en we moeten het eten vroeg afbreken omdat ze zich helemaal onder heeft gepoept. Daarom was ze ook zo onrustig. Op de terugweg nog even door de supermarkt om nog wat water en chips te pakken. Yinte is inmiddels in slaap gevallen. Voldaan en moe komen we even later weer bij het hotel aan. We nemen afscheid van de groep en gaan lekker vroeg naar bed. Morgen gaan we met de hele groep naar de verboden stad en het plein van de hemelse vrede. Lekker slapen.

29 mei 2007

Dag 14: Plein van de Hemelse Vrede en de Verboden Stad

Yinte heeft lekker doorgeslapen vannacht. Ze is rond 6.30 uur wakker. Peggy maakt de fles. Aan mij de eer om haar die te geven. We liggen lekker op bed. Inmiddels hebben we een spelletje tijdens het geven van de fles. Ik kijk Yinte aan en grom kort tegen haar terwijl ik tegen mij aan druk. Even later antwoord Yinte ook met een kort grommetje en springt ze even in mijn armen. Dat gaat een paar keer over en weer tot ze schaterend en grommend in mijn armen ligt te jumpen. "Grunting Match" noemen we het maar. Lol!!

Na het ontbijt verzamelen we om 9.30 uur in de lobby. Bijna alle koppels gaan mee. Nu gelukkig niet met taxi's maar met een hele mooie bus. De vriendelijke chauffeur is lekker met Yinte bezig. Die voelt zich wel op haar gemak en kraait er lekker op los. De trip naar de verboden stad brengt ons voor het eerst wat meer in de kern van Beijing. De straatjes zijn wat smaller en je kunt de houtongs links en rechts van de hoofdwegen goed zien liggen. Houting betekend trouwens letterlijk vertaald "Nauw steegje". Dat klopt. De steegjes zien er verwilderd en verwaarloosd uit. Toch zie je overal airco unit buiten hangen. De mensen zijn inmiddels toch wel gewend aan enig comfort. Het is vandaag warm, maar wel helder. Dus die airco's zullen wel volop draaien.

De bus levert ons na een ritje van zo'n 45 minuten aan de zuidkant van het Tiananmen Square (Plein van de Hemels Vrede) af. We moeten zo'n 200 meter lopen en dan komt het mausoleum van Mau Zedong in beeld. We lopen naar een voetgangerstunnel want het plein ligt aan de overkant van een hele drukke weg. Bij de tunnel staat een bord met een plattegrond. Walter legt uit wat de betekenis is van dit plein en de gebouwen die erop en er omheen staan. In het zuiden is de oude stadspoort te zien. Vroeger was Beijing een vestingstad. Van de muren is niet veel meer over, maar de poort is nog intact. Naar het noorden toe komt eerst het mausoleum van Mao Zedong. Dit duidelijk nieuwere gebouw is nog voorzien van de socialistische tekens zoals de rode ster, hamer en sikkel en de grote rode beelden van de volkshelden. Gaan we verder naar het noorden dan komen we op het eigenlijk plein uit. Middel op dit plein staat een groot monument met een soort obelisk. Op en om het plein zijn strenge controles. Alleen mensen met een Chinees uiterlijk worden aangesproken en er wordt gekeken wat ze bij zich hebben. De controles worden vooral uitgevoerd door militairen. Op het plein lopen ook kleine groepjes militairen rond. Soms in gelid andere keren lekker relaxed met een peukje. Het is best druk op het plein, maar dat stoort helemaal niet. Te noorden van het plein zien we de ingang van de verboden stad. Links van ons (westen) ligt het gebouw van het Chinese volkscongres (de regering) en aan de rechter kant (oosten) ligt het Museum van de Chinese Volks Revolutie. Beide gebouwen zijn enorm groot en hebben prachtige gevels met grote zuilen. Vanuit het Tiananmen plein loopt een pad naar het gebouw van het Chinese Volkscongres. Langs dat pad staan vlaggenmasten met prachtig rode Chinese vlaggen. Omdat er een beetje wind staat, wapperen de vlaggen schitterend in de wind. Vlug een paar foto's maken en vragen of iemand van ons een foto wil maken. We wandelen al fotograferend en filmend richting de verboden stad. Yinte zit in de heupdrager en de warmte begint toch langzaam zijn tol te eisen. Peggy haalt een mutsje tevoorschijn. Dat helpt tenminste een beetje. Even later sukkelt ze langzaam in slaap. Het nadeel van zo'n heupdrager is dat het hoofdje niet zo goed ondersteund wordt. Ze "hangt" er dus maar wat bij. Volgende keer toch maar een buikdrager nemen. Walter legt een moordend tempo voor. We krijgen nauwelijks de kans om foto's te maken, laat staan dat we rustig kunnen kijken. Gelukkig is de groep mondig genoeg om hem terug te fluiten als mensen achter blijven. Voor de verboden stad is een stukje plein afgezet. Hier wordt de groep opgesteld om een foto te maken. Ik leen mijn camera maar even uit dan krijgen we tenminste genoeg stad in beeld. Even later is de foto gemaakt en "rent" Walter naar de voetgangerstunnel die naar de verboden stad loopt. Het plein wordt namelijk gescheiden van de verboden stad door een van de belangrijkste wegen van Beijing. In de tunnel vraag ik aan Walter of het normaal is dat er zoveel politie en militairen op de been zijn. Hij bevestigd dit. Zeker nu er ook nog een of andere buitenlandse minister op bezoek is.

Aan de overkant aangekomen staan we voor de bekende rode muren van de verboden stad. Dit is slechts de eerste poort en er zullen er nog vele volgen. Voor de muur is een stuk groenvoorziening aangelegd met daarin mooie bloemenperken en er achter grote fonteinen. Walter rent verder naar de ingang. Het is er een drukte van jewelste. Alle toeristen moeten over vier smalle bruggetjes heen die ook nog eens met dranghekken afgezet zijn. De poorten onder het frisse portret van Mao zijn ontzettend hoog. De deuren zijn wel 30 cm dik en beslagen met grote messing of gouden knoppen. Binnen in de gang is het donker en lekker fris. Er staat een stevige wind. De gang is zo'n 20 meter lang en dan komen we op het eerste binnenplein. We houden direct rechts aan om achter de poort uit de stroom mensen te komen. Aan de linker kant van het plein zijn militairen aan het oefenen. Met luide schreeuwen oefenen ze vechtsport bewegingen. Trappen, slaan, etc. Een enkeling waagt zich zelfs aan een sprong of een spagaat. Vlug wat opnames maken. De kleintje zijn het rennen nu langzaam zat. Een aantal koppels willen even een fles maken maar Walter wil door. Nu wordt hij op de persoon af aangesproken op zijn ren-gedrag. Dit is iets waar Chinezen niet echt tegen kunnen. Vriendelijk maar dwingend wordt hem aan zijn verstand gepeuterd dat wij (de volwassenen) dit niet trekken. Laat staan de kinderen. Als hij wil rennen? "Be my guest!!" Geef ons maar een boekje en zeg waar we naartoe moeten. Dan spreken we daar wel om een bepaalde tijd af. Het bericht komt aan en hij wacht rustig af tot de flesjes klaar zijn en iedereen weer een beetje bijgekomen is. Peggy neemt Yinte even over, maar het is veel te warm en ze is erg moe. Om ons heen is het een stuk rustiger. Het lijkt wel alsof je in een andere wereld terecht komt. Aan de overkant van het plein is de volgende, nog imposantere, poort te zien. Boven de poort is een, geel gekleed, figuur te zien. Vlug de telelens erbij en een foto gemaakt. Het lijkt erop dat hier film opnames gemaakt worden. De persoon lijkt namelijk gekleed in keizerlijk tenue. We lopen langzaam naar de poort toe. Walter legt uit dat we nog steeds niet echt in de verboden stad zijn, maar slecht op de buitenpleinen. Deze zijn gewoon toegankelijk. Pas bij de volgende poort moet entree betaald worden. Hij vraagt ons om tot op dat punt als groep bij elkaar te blijven zodat we als groep tickets kunnen kopen. We lopen dan ook braaf als groepje naar de tweede imposante poort.

Achter de tweede poort ligt een langgerekt plein. Op dit plein staan wat verkoop kraampjes waar diverse souvenirs gekocht kunnen worden. We worden aangesproken door diverse venters die caps, t-shirts, boekjes, kaarten, waaiers en noem het maar op, aan ons willen slijten. We lopen langs het pad dat midden over het plein loopt naar de derde nog imposantere poort. Deze poort is in een U-vorm aangelegd en de wanden zijn Helemaal glad. Op de beide uiteinden van de U-vorm staan mooi versierde wachttorens. Dit is duidelijk een verdedigingswerk. Het geeft een hele gesloten indruk. Hierachter begint de eigenlijke verboden stad. Walter laat ons even staan en gaat de toegangskaartjes regelen. Yinte heeft honger en begint luid te huilen. Peggy maakt het flesje klaar, maar komt er achter dat ze geen warm water heeft meegenomen. Oeps, beginnersfoutje. Gelukkig kunnen we wat warm water "lenen" van een van de overige koppels. Het flesje gaat er goed in, maar Peggy moet haar wel op de arm houden. Het is al erg warm en Yinte zweet zich een ongeluk als je haar de fles geeft. Niet echt comfortabel dus. Even later komt Walter terug met de tickets en we lopen richting de groepsingang van de verboden stad. Voor de ingang neemt net een Chinese groep toeristen opstelling. Ja, letterlijk opstelling, want ze lopen altijd netjes in kluitjes bij elkaar. Allemaal met het zelfde rode petje op hun hoofd. Niemand die afdwaalt of achter blijft. Dat is toch de droom van iedere gids, of niet soms? Dan moet je zo'n wilde horde Nederlanders zien. Altijd is er wel iemand achter die bij een kiosk aan het shoppen is of loopt er eentje vooruit die al vlug wat foto's wil schieten (zonder toeristen). En dan ook nog een grote klep op zetten als het te snel gaat (hi hi). Nee dan zijn wij een stuk minder gehoorzaam. In de gang moeten we even wachten tot de rest van de groep door kan lopen. Peggy gaat maar even op haar hurken zitten want Yinte wordt toch wel erg zwaar. Even later lopen we door naar het eerste plein in de verboden stad. Achter de gang opent de poort naar een bordes daarachter is de eerste echte poort (Gate of Supreme Harmony) ... NIET zichtbaar. Jammer dan. In de steigers. Dat wisten we al. Veel monumenten staan nu in de steigers omdat ze mooi gemaakt worden voor 2008 (Olympische Spelen). De gehele restauratie van de verboden stad zal waarschijnlijk tot 2020 duren. Ondanks de steigers, is het nog altijd een imposant gezicht. 5 bruggetjes lopen over een kunstmatig aangelegde rivier die dwars over het plein loopt. Links en recht naast de hoofd poort liggen twee kleinere poorten. Wij nemen de linker poort. Onderweg worden de nodige foto's gemaakt, maar die dekken de lading zeker niet.

Het volgende plein wordt afgesloten door het Palace of Heavenly Purity (ook in de steigers) dat boven op 4 stenen plateaus gebouwd is. Het plein is veel groter. We kunnen wel met de grote stroom mee, maar Walter dirigeert ons door de linker poort naar het volgende plein. Dit plein is in meerdere niveaus gebouwd en we nemen niet de moeite om het middelste (en hoogste) niveau te beklimmen. Het is te warm en te druk. Weer via de linker poort lopen we door naar het plein met de Gate of Supreme Harmony. Een prachtig plein waar zich de poort bevindt naar het deel van de verboden stad dat privé was voor de keizerlijke familie. Deze poort staat eens niet in de steigers en we krijgen een idee van de pracht die we missen. Links naast de poort loopt een "smalle" steeg (voor verboden stad begrippen). Hier is het lekker rustig en koel. De hoge muren houden de zon tegen. Even lekker bij komen.

Walter geeft aan dat we via een zij ingang verder moeten. We lopen door een klein deel van het museum waarin de prachtigste stukken tentoon worden gesteld. Dit is slechts een fractie van de schitterende zaken die ze hier hebben. De verboden stad herbergt namelijk ook het Imperial Museum. Even later staan we weer buiten voor de Hall of Heavenly (Celestial) Purity. Hierin bevind zich de troon van de keizer. Via de rechter kant van de Hall lopen we naar het binnenplein. Hier bevind zich een schilderachtige pagode die prachtig versierd is. Dit deel is al gerestaureerd en dat is duidelijk te zien.  Even later verlaten we dit deel van de verboden stad en komen we in het privé stuk van de keizer. Het meest herkenbaar is de Imperial Garden met zijn oude knoestige bomen en de prachtige bronzen beelden. Het is er erg druk dus het maken van foto's is een beetje lastig. Yinte is inmiddels weer wakker geworden en kijkt nieuwsgierig om zich heen. In de tuin hangt een heerlijke ontspannen sfeer. Na al dat door mensen handen gemaakte geweld sta je nu in een oase van groen. Helemaal natuurlijk zijn de bomen niet gegroeid. Je ziet hier namelijk veel bomen die samengegroeid zijn. Als twee verliefde mensen. Walter vertelt dat dit een hobby van de Keizers was en dat ze er veel betekenis aan toeschreven. Het zou geluk brengen als vers verliefde koppels hier elkaar kusten. We lopen door de tuinen naar de uitgangspoort.

Eenmaal buiten is de drukte plotseling over. Wat een rust, maar nu is het echt warm. Walter neemt ons mee naar rechts. We lopen een lange weg af met aan de linker kant een laag gebouw. Dit is duidelijk nieuwer dan de rest van de stad. Walter legt uit dat hier de werkplaatsen van de archeologen en restaurateurs liggen. Even later worden we een winkeltje ingeloodst. Er moet natuurlijk ook geld verdient worden. Niemand heeft echt interesse voor de verkochte spulletjes. We zijn allemaal gaar (en niet alleen van de warmte). Er is alleen wat aandacht voor een man die in twee potjes grote krekels heeft zitten die flink tegen elkaar op zitten te tsjirpen. Vlug weer naar buiten want het is binnen nog warmer.

Buiten staan bankjes onder een paar bomen. Net genoeg schaduw om even uit te puffen en bij te komen. Yinte heeft het ontzettend warm. We halen haar uit de heupdrager omdat die ook al erg warm is. Even later wordt ze weer huilerig. Die Voeding die we hier gekregen hebben deugt niet. Ze komt 6 tot 7 keer op een dag voor een voeding. Thuis maar vlug wat anders regelen want dit is niks. Peggy verschoont haar nog vlug even. Ze heeft wel wat ontlasting, maar die is keihard. Weer flesje klaar maken en Peggy heeft weer de eer om deze te starten. Ik ga aan de overkant tegen de muur staan. Daar is het namelijk nog koeler omdat er helemaal geen zon komt. Een stel jonge Chinezen komt langs en wil met me op de foto. Algemene hilariteit als ik mijn arm om de jonge dame sla die naast me is komen staan. Een voor een komen ze aan de beurt (en ze zijn met z'n 5-en). Vriendelijk lachend wordt afscheid genomen terwijl ze zich uitgebreid bedanken. Geinig. Ik neem naast Peggy plaats terwijl een andere jonge dame met een roze parasol langs de lange bank loopt. Ze is helemaal gebiologeerd door al die westerse mensen met Chinese kinderen. Vlug de camera erbij en twee mooie foto's geschoten. Peggy is nauwelijks gestart met de fles als Walter de boel alweer op begint te jagen. De bus, die hij moest bellen, is gearriveerd en we moeten naar buiten. We lopen een heel stuk terug langs de werkplaatsen naar de Gate of Spiritual Valor. Deze staat helemaal in de steigers en is met planken dichtgespijkerd.

Buiten moeten we nog zo'n 15 minuten lopen naar de bus die in een zijweg geparkeerd staat. Het wordt Peggy te zwaar om Yinte op de arm te houden tijdens het voeden. Ik neem het over en in mars tempo gaat het verder. Even later komen we bij de bus. Gelukkig. We hebben het gehaald. Moe maar voldaan nemen we plaats in de bus. Hier is het lekker koel want de airco draait op volle toeren. De Chauffeur is weer bezig met Yinte die zichtbaar lol heeft. Ze begint ook een beetje bij te komen.

De bus rijdt ons binnen hele korte tijd naar het hotel terug. Onderweg komen we langs het imposante kantoor van Civil Affairs. Hier is de hele adoptie gecoördineerd. "This is our boss" zegt Walter.

Eenmaal in het hotel spreken we Fedor, Maria, Quincy en Mila af om 's avonds naar de Pizza Hut te gaan die even verderop ligt. Rond 19.00 uur staan we voor de deur. Het lijkt meer op een restaurant dan op een Fast Food tent. Netje ingericht en super chique. We wachten even bij de salade bar tot ze een plaatsje voor ons gevonden hebben. Bij de salade bar zijn een aantal Chinese gasten bezig een kommetje met salade te vullen. Prachtige constructies worden verzonnen om zo veel mogelijk salade in 1 kommetje te krijgen. Een dame is het gelukt een krans met komkommerschijfjes op de rand van het kommetje te bouwen (ongeveer net zo hoog als het kommetje zelf). Op die manier kan ze minimaal dubbel zo veel salade in 1 keer meenemen. Je moet er maar op komen en het dan ook nog weten te realiseren. Kunstig hoor!! Het eten is prima en we merken dat onze magen zich aangepast hebben. Na een halve pizza moet ik het opgeven en Peggy haalt dat nog niet eens. Jammer om zo veel te laten liggen. Yinte heeft kaas, vlees en groente mee zitten eten en ze vond het zo te zien heerlijk. Via de grote supermarkt, waar we de laatste inkopen doen, lopen we terug naar het hotel.

Morgen gaan we naar de Temple of Heaven. Volgens Fedor een aanrader. Dit mogen we niet missen. We gaan gewoon met de taxi. Hopelijk is het morgen niet zo warm. In bed praten we nog wat na over vandaag. Het bezoek is veel te kort geweest en het was vandaag veel te warm. Als we hier ooit nog een keertje terug komen moeten we hier echt de tijd voor nemen want we hebben heel veel niet gezien.

30 mei 2007

Dag 15: Tempel of Heaven

Vandaag moet het een vroegertje worden. We gaan namelijk naar de Temple of Heaven. Een geheimtip van Fedor. Volgens hem wordt er in het park bij de tempel door veel Chinese mensen gesport en muziek gemaakt. We hebben nog even nagevraagd bij onze gids Walter en hij gaf ons het advies om zo vroeg mogelijk te gaan. Anders zijn de meeste mensen alweer weg omdat het te druk wordt met de toeristen (ahum, wij dus). We hebben met Fedor en Maria afgesproken dat we om 8.00 uur vertrekken. Dan zijn we rond 8.30 uur in het park. Dan is het daar lekker rustig en zijn we voor de warmte weer binnen. Om 6.30 uur de wekker gezet (dachten we) dan hebben nog de tijd om lekker te ontbijten.

De wekker gaat en we komen direct in actie. Yinte zit ons verwonderd aan te kijken. "Wat doen die gekken al zo vroeg op?" moet ze gedacht hebben. Vlug aankleden en Yinte verzorgen. Even later gaat de telefoon. Fedor vraagt waar we blijven. Hoe laat ... sh.t ... het is al bijna 8.00 uur, hoe kan dat nou. Wekker niet goed gezet dus. Fedor zegt dat we het rustig aan moeten doen. Ze hebben zelf ook wat meer tijd nodig. Uiteindelijk staan we na ontbeten te hebben om bijna 9.00 uur bij de uitgang van het hotel. De belboy regelt de taxi's en we zijn vlug onderweg.

Vanuit de taxi maken we nog wat foto's van Beijing in de steigers. Indrukwekkende bouwwerken rijzen aan alle kanten de lucht in. Je ziet de gebouwen met de dag groter worden. Het ziet er allemaal niet al te veilig en netjes uit tijdens het bouwen, maar het schiet wel op en het eindresultaat mag er wezen.

Het weer is niet al te best vandaag. Het is warm en benauwd, maar de zon gaat schuil achter een wit wolkendek dat alles flets kleurt. Jammer dat het weer ons nu in de steek laat. We mogen echter niet klagen. In Beijing hebben we tot nu toe prima weer gehad. We zitten er wel langzaam maar zeker doorheen. Nog even vol houden. Morgen mogen we naar huis.

Even later komen we bij de onschijnbaar lijkende ingang van het park waarin de Temple of Heaven staat. Voor de ingang is de fietsenstalling en die is goed vol. Achteraf blijkt het park in ringen verdeeld te zijn. Hierdoor kunnen de Chinese mensen het park binnen zonder dat ze de volle mep moeten betalen. Simpel maar doeltreffend. We moeten even wachten terwijl Fedor voor de kaartjes zorgt. We worden meteen weer overvallen door allerhande verkopers die diverse spulletjes proberen te slijten. Een bewaker maakt hier gelukkig snel een einde aan. Voor de ingang staan de bekende groepjes met de rode petjes, netjes opgesteld, te wachten om naar binnen te kunnen.

Eenmaal binnen is het rustig. Er klinkt wat muziek en we lopen rustig door om te zien wat de muziek betekend. Onderweg komen we langs een meneer die met water Chinese tekens op de grond schildert. Daarvoor heet hij een kwast aan een stok waarmee hij met mooie vloeiende bewegingen de tekens op de tegels schildert. Mooi maar vergankelijk. Het is zo warm en benauwd dat de tekens weer vlug verdwijnen.

Daarnaast zitten een aantal mensen op kleine krukjes te kaarten. Luidruchtig wordt er over een weer geroepen en gediscussieerd. Ik kan niet uitmaken welk spel gespeed wordt, maar het grappig om te zien met hoeveel overgave het allemaal gaat. Daarnaast is een groep mensen bezig met Tai Chi. Peggy herkent het meteen. "Het zijn dezelfde vormen en bewegingen die wij ook doen!" zegt ze. Ze heeft een tijdje Tai Chi gedaan bij een vereniging bij ons in de buurt. "Doe je mee?" vraag ik, maar daar waagt ze zich toch niet aan. We komen langzaam maar zeker dichter bij de bron van de muziek want even verderop wordt gedanst. Tango, op het moment. Vol overgave en netjes in de houding. Zo hoort het. Als oud stijldanser doet je dit goed. Mensen die dat doen waar ze plezier in hebben en dan ook nog proberen om het zo goed mogelijk te doen. "Dat moesten ze bij ons ook eens doen." zeg ik tegen Peggy. Het zou me benieuwen of daar mensen op af zouden komen?

Fedor onderhandelt ondertussen met een verkoper van parasols. Hij wil er twee voor minder dan de prijs van 1 parasol. Net als we door willen lopen komt Fedor triomfantelijk grijzend met twee parasols aanlopen. Het is hem weer een keertje gelukt. We komen nu weer bij een kassa. Hier wordt de volgende strip van ons kaartje gehaald.

Dit is het Altar of Heaven. Een relatief eenvoudig altaar dat op een plateau met drie verdiepingen gebouwd is. We lopen naar boven waar we een mooi uitzicht over het groene park hebben. In de verte kunnen we al een kleine glimp van de eigenlijke tempel opvangen. We maken wat foto's op het drukke plateau en lopen aan de andere kant weer naar beneden. Onderweg komen we langs een vrouwtje dat bezig is om de lantaarns, die langs het pad staan, schoon te maken. Ze kijkt bedenkelijk als ik een foto van haar maak. Even later lopen we de altaar poort uit. We zijn weer terug in het park. We steken het plein over en lopen naar de ingang van de Imperial Vault.

De Imperial Vault wordt omgeven door een ronde muur (de Echo Wall). We hebben het niet uitgeprobeerd, maar het blijkt mogelijk te zijn om iemand die aan de ene kant van het grote plein staat te fluisteren aan de andere kant te verstaan. Op het plein liggen ook drie echo stenen. Als je daarop gaat staan en in je handen klapt komt de echo op verschillende manieren terug. Ook dit hebben we niet uitgeprobeerd omdat er altijd wel iemand op staat te klappen. De Imperial Vault lijkt op een verkleinde versie van de Temple of Heaven, maar dat maakt het niet minder mooi.

Even later verlaten we de Vault en de Echo Wall. We zijn weer terug in het park. Om de hoek zijn twee heren bezig met een soort tennis. Alleen dan vloeiend. Ze hebben rackets die met een rubberen vlies bekleed zijn. De bal is van zacht rubber en half gevuld met zand. Daardoor kunnen ze hem opvangen en met een vloeiende beweging terug spelen naar de partner. Een mevrouw nodigt Peggy uit om mee te doen. "Dat is best lastig." roept ze even later met een beknepen gezicht. Na wat gestuntel begint het te lukken en Peggy begint het leuk te vinden. Als we stoppen en ons vriendelijk bedanken volgt natuurlijk het onvermijdelijke. De mevrouw wil ons een setje rackets en een balletje verkopen. Was natuurlijk te verwachten. We weigeren vriendelijk en ze dringt ook niet verder aan. Fedor en Maria proberen hun dochter te verschonen. Het duurt niet lang of er staat een groepje van 20 tot 30 mensen zich om hun heen te vergapen. Een beetje gênant, maar ze blijven gelukkig op afstand. Ik loop met Yinte in de buggy langs de buitenkant van de Echo Wall. Daar is namelijk een mooi glad oppervlak. De rest van het park is belegd met een ruwere steen en dat is niet zo'n succes met de buggy. Peggy gaat even kijken bij een paar winkeltjes aan de overkant. Ze neemt Yinte op de arm mee. Op de terugweg wordt Yinte onrustig. We zetten haar in de buggy en Peggy maakt een fruithapje open. Tijdens het voeren worden wij de attractie. Mensen vergapen zich aan het tafereel en ik kan wat foto's maken van de vertederde blikken.

Even later is iedereen weer compleet en zit het potje er goed in. Aan de achterkant van de Echo Wall komen we uit op een groot pad met een schitterend uitzicht op de poorten van het tempel complex. Langzaam lopen we over de indrukkende weg richting de poort. In het midden loopt een glad gepolijst marmeren pad. Heerlijk om met de buggy overheen te "glijden" en de poorten langzaam maar zeker groter te zien worden.

Als we door de poorten lopen komen we bij de eigenlijke tempel. De Temple op Heaven is een houten constructie (vandaar dat overal staat dat je niet mag roken) die op drie grote marmeren plateaus gebouwd is. Het is een indrukwekkend bouwwerk. Alleen jammer dat de lucht zo flets is en dat er zoveel vocht in de lucht hangt. Daardoor zijn de foto's niet al te mooi geworden. Alles lijkt recentelijk gerestaureerd en de afbeeldingen op de tempel en de bijgebouwen zijn schitteren. De dames blijven met onze dochters aan de overkant in de schaduw zitten. Yinte is lekker in slaap gesukkeld. We hebben het allemaal een beetje gehad. Mede door het benauwde weer lijken onze benen als lood en we hebben allemaal een kort lontje. Dat is ook niet echt verwonderlijk na alle stress van de afgelopen weken. Ik loop met Fedor mee naar de tempel om wat foto's te maken.

Na een tijdje laten we de tempel achter ons en beginnen we aan de terugtocht naar de uitgang. We lopen niet dezelfde weg terug maar we gaan direct rechts het park in. Tussen de bomen is het wat minder drukkend en een stuk rustiger. Via de buitenkant lopen we terug naar de in-/uitgang. Onderweg stoppen we even en pauzeren op een bankje. De kids hebben honger en een flesje gaat er bij Yinte altijd in. Ze is vandaag, net als wij, erg hangerig en pieperig. "Het zal wel aan het weer liggen." zegt Peggy begrijpend.

De verdere terugweg is lekker rustig en we maken onderweg nog wat foto's.

Eenmaal bij de uitgang worden we weer overvallen door de verkopers. De fietsenstalling die bij onze aankomst vol stond is bijna leeg en de bewaker is nergens meer te bekennen. We worden letterlijk aangevallen. We beschermen de kinderen en zoeken zo snel mogelijk een taxi. Ook dat verloopt niet echt vlot. Ook de taxichauffeurs beginnen redelijk agressief te onderhandelen en met prijzen te gooien. We worden gewoon in een hoekje geduwd. Ik heb er een beetje patat van en roep loop met Peggy zo snel mogelijk door naar een paar taxi's die verderop staan. Fedor en Maria weten zich ook los te rukken en komen achter ons aan. Even later zitten we eindelijk rustig in de taxi. Peggy is in verband met haar wagenziekte voorin gaan zitten zodat ik even rustig met mijn dochter bezig kan zijn. Ze is nog steeds erg onrustig en we vermoeden dat ze gewoon moe is. Gelukkig zijn we weer snel in het hotel. Peggy rekent met de vriendelijke taxi chauffeur af. De prijs is nog lager dan de toen we kwamen en de fooi wordt dankend aangenomen.

Bij binnenkomst lopen we Walter tegen het lijf. Hij deelt ons mede dat we om 18.00 uur weer in de lobby moeten zijn voor de officiële papieren. Ik heb het gehad maar Peggy wil nog graag wat spulletjes halen op de zijdemarkt. We spreken af dat ik met Yinte op de kamer blijf en alvast begin met wat spulletjes in te pakken. Intussen gaat Peggy met Fedor en Maria naar de zijdemarkt. Yinte leggen we in bed en ze slaapt vrijwel direct. Ik bel voor het laatst nog even met de opa's en oma's. Morgen komen we daar niet meer aan toe. Even nog chatten met Jolanda en Sieger en dan weer verder met de foto's en de website. Even later klopt Rene van Carmen aan om geld op te halen voor onze gidsen. We gaan na het verzamelen van de papieren met z'n allen naar "ons" restaurant en de gidsen worden uiteraard uitgenodigd.

Peggy komt rond 17.30 uur gepakt en gezakt binnen rollen. Yinte is net wakker en ik ben bezig met verzorgen. Mama wil haar dochter even vlug knuffelen maar dat wordt niet in dank aangenomen. Ik voel me nog steeds een beetje rot dat Yinte zo naar mij trekt en niet echt naar Peggy. Hopelijk komt dat thuis allemaal goed. Vlug even opfrissen en naar beneden.

We krijgen de definitieve notary papieren en het paspoort van Yinte. Daarin is een Schengen Visum geplakt. Ze mag nu eindelijk mee. We krijgen nog wat bonnetjes voor de belastingdienst en een mooi cadeau van het BLAS aangeboden. Even ontstaat er wat onduidelijkheid als de Walter en Leo weg willen lopen, maar Ron houdt ze tegen. Leo moet echter echt weg omdat een van de jongetjes nog steeds problemen heeft met zijn ademhaling en daar willen ze toch even nog eens naar laten kijken in het ziekenhuis. Gelukkig is er een mooi internationaal ziekenhuis zodat ze niet dat mee moeten maken wat wij in Nanchang hebben beleefd.

Met de hele groep lopen we richting het restaurant. Walter gaat mee en onderweg maak ik alvast een babbeltje. Hij is een stuk opener dan Leo en zijn Engels is prima. Hij is best nieuwsgierig naar het westen en dat zijn wij natuurlijk ook over China. Het gesprek gaat door tijdens het eten en hij geeft toe dat hij graag naar het westen zou willen komen. Hij moet wel bekennen dat zijn functie het reizen naar het buitenland nog niet mogelijk maakt. Het is leuk om zijn visie over het westen te horen. We stellen over een weer vast dat er een hele hoop misvattingen zijn. Hij moet hartelijk lachen over het algemene beeld dat in China alles gegeten wordt wat pootjes heeft. Hij geeft toe dat dit bij sommige bevolkingsgroepen het geval is, maar dat dit een zeer kleine minderheid is die zelfs door de overige Chinese bevolking "vreemd" wordt gevonden.

Na een voortreffelijk etentje gaan we terug naar het hotel. We maken een ronde langs een aantal kamers om wat spulletjes te verzamelen die we nog nodig hebben en wat andere spulletjes af te geven. Daarna Yinte in bed stoppen en beginnen met inpakken. Morgen worden de koffers al om 9.00 uur opgehaald en we moeten om 9.40 klaar staan voor de bus naar het vliegveld.

Het inpakken verloopt redelijk vlot en Peggy gaat nog even naar de gangsessie even verderop. Yinte is eindelijk is slaap gevallen. Ze was onrustig omdat ze merkte dat we in aan het pakken waren. Dit blijkt normaal te zijn omdat adoptiekinderen dan weer bang zijn dat ze achtergelaten worden. Achterlaten? Nee, never, nooit niet. Dit Chinese Goudstukje gaan we morgen voor het eerst "Thuis" brengen. Met gemengde gevoelens gaan we slapen. Het is eindelijk zover. En toch zou ik nog gemakkelijk een week kunnen blijven. Eindelijk begin ik een beetje te wennen en in Beijing is nog zoveel moois te zien en te beleven ...

31 mei 2007

Dag 16: Terug naar huis

De wekker staat vroeg (al om 6.30 uur) op deze laatste dag in China. Het weer is somber en de lucht is bruin-grijs gekleurd. Jammer, we hebben zo'n mooi weer gehad en op de laatste dag zit het dan even tegen. Niet getreud. Vlug aankleden en Yinte verzorgen. Daarna direct naar beneden om te ontbijten want we moeten nog een hele hoop inpakken.

Na het ontbijt gaat Peggy direct met Yinte naar boven. Ik ga nog even pinnen en de rekening van het hotel vereffenen. Daarna volg ik Peggy die al druk bezig is met het volladen van de koffers. Mijn laptop gaat in de handbagage dus ik kan nog even vlug een berichtje op de website zetten en met het thuisfront chatten. Peggy heeft alles goed onder controle en terwijl ik nog bezig ben met foto's veilig te stellen op DVD heeft zij de koffers al bijna klaar. We hebben wel een extra tas met eten en drinken. Die moet dan zo maar mee. We zien wel of we het door de douane krijgen. De belangrijke spulletjes voor Yinte zitten bij Peggy in de handbagage. Om 8.55 uur staan de belboys voor de deur. Ze nemen onze drie koffers in ontvangst. De buggy nemen we zelf mee tot aan de gate.

Om 9.30 uur verzamelt iedereen in de lobby. De laatste mensen checken nog even vlug uit en daarna vlug de bus in. We hoeven pas om 14.30 uur de lucht in, maar Walter en Leo willen zo vroeg mogelijk op pad. Ze hebben namelijk bij een vorige groep problemen gehad omdat er plotseling wegen afgezet waren omdat een hoogwaardigheidbekleder op bezoek was. Daardoor waren ze bijna te laat om in te checken.

Bij ons verloopt de rit prima. We hebben een mooie bus en de chauffeur rijdt prima. Op het vliegveld staan al twee collega's van Walter en Leo samen met de belboys te wachten met onze koffers. Vlug een karretje regelen en de koffers erop planten. Peggy blijft gelukkig netjes in de buurt. Walter en Leo loodsen ons vlug naar binnen waar we direct in een rij plaats mogen nemen. Tijdens het wachten wordt er afscheid genomen van de twee heren. Ze drukken ons nog een briefje met hun e-mail adressen in de handen. We bedanken ons en beloven af en toe eens te mailen. De rij waar we in staan blijkt een van velen te zijn die allemaal samenkomen op 1 enkel poortje. Dat is dus weer dringen en duwen. Eenmaal door het poortje hebben we maar twee meter plaats voor we door een hekje moeten. Daar moeten we een formulier afgeven waarop we aangeven gezond te zijn (i.v.m. vogelgriep en eventuele claims). We moeten paspoortnummer en vluchtnummer invullen. Waar ligt het formulier? Links en recht staan twee zuilen met een plankje. Hier moet je het formulier nog vlug invullen. Oponthoud, consternatie, stress en een hele hoop duwende mensen achter je (die ook datzelfde briefje nog in moeten vullen). Dit kennen we toch ergens van ... ? Na het invullen moeten we de incheckbalie zien te vinden. We blijken, omdat we op de terugweg pearl-class geboekt hebben, een aparte balie te hebben. Jammer genoeg is de helft van het vliegtuig pearl-class en er is maar 1 balie. Dit duurt dus wel even. Intussen vullen we alvast het volgende formulier in waar we op aan moeten geven dat we niets meenemen wat we aan moeten geven. Een voor een komen we aan de beurt en gelukkig hebben we geen overgewicht (in de bagage dan). Om de buggy komt een apart label. Die kunnen we dus meenemen tot we in het vliegtuig stappen. We krijgen economy class boarding passes. Even navragen, maar dat is geen probleem. Door naar de douane. Het loopt vlug door en we staan bijna vooraan als een douanier ons uit de rij trekt. Het briefje (niet aan te geven) van Yinte wordt uit de paspoorten getrokken en de douanier gaat met groot gebaar hetzelfde nog eens op de achterkant schrijven, maar dan in het Chinees. Waarom ... ?? Resoluut krijgen we de paspoorten terug en mogen we naar de controle. Weer een paar stempels op de visums en we kunnen verder. De volgende rij is voor de controle van de handbagage.

We staan nog maar net als een dame ons op de schouders tikt een aangeeft dat we de flesje water niet mee mogen nemen. We geven aan dat het voor het kind is, maar ze loopt gebarend naar een collega. Peggy begint al schuldbewust de flesjes weg te gooien als ze zwaaiend terug komt. "No you drink, you drink, for baby girl!!". OK, en nu? Hou maar vast. De papieren zak waar alles in zit begint het inmiddels te begeven. Slim hoor ijskoude flesjes in een papieren zak stoppen... Even later komt een andere dame langs die naar de buggy begint te wijzen. Ze vertelt ons in gebrekkig Engels dat we hier verkeerd staan. We moeten DAAR naartoe. Ze pakt ons beet en drukt ons in de rij voor en cabinepersoneel. Daar is het niet druk en we staan direct vooraan. Nog voor we kunnen schakelen wordt Peggy naar binnen geloodst en moet de tas door het röntgenapparaat. Als volgende is mijn tas aan de beurt. Die gaat even naar binnen en wordt dan wee teruggehaald. Laptop eruit halen en apart doorvoeren. Dan pas de tas weer. "Sir please ly down gebaart de dame achter het apparaat. Wie? Ik? Moet ik ook erdoor of zo? Nee, ze bedoelt mijn tas. Die er nog een keertje doorheen. Intussen wordt Peggy met de metaaldetector gecheckt. Ik moet de buggy eerst los laten controleren. Daarvoor moet Yinte eruit natuurlijk. Vlug overgeven aan Peggy en daarna de buggy samenvouwen en door het röntgenapparaat duwen. Ik ben als volgende aan de beurt. Eerst door het poortje en daarna nog eens los met een detector langs de kleren. Ze is nog maar net klaar is ik Peggy achter me hoor roepen. "Ik moet mee! Ze nemen me mee!!" roept ze enigszins in paniek. "Loop maar gewoon mee. Ze doen niks ze willen alleen even je tas goed bekijken." Met Yinte op de arm verdwijnt ze om de hoek. Wat nu? Ik richt me even op onze spulletjes die zich opstapelen achter de machine. Alles controleren en terug stoppen. Ik ben nog bezig met de laptop als Peggy al terug komt. Ze staat nog na te trillen als ze me vertelt dat ze alle water alsnog af heeft moeten geven. Hier wordt je toch echt wel een beetje simpel van. Nog natrillend lopen we richting de gate die maar een paar meter achter de controles ligt.

We zijn natuurlijk veel te vroeg we hebben nog 1,5 uur voor we aan boord kunnen. Peggy neemt direct de benen. Die moet even een sigaretje roken om de stress van zonet te verwerken. Intussen zit Yinte comfortabel in haar buggy. Ze is een beetje slaperig aan het worden. Peggy komt even later terug rennen voor de beurs. "Ik koop me nog een slof sigaretten voor die resterende Yuan's" roept ze. Zo, de stress is zo te horen alweer een beetje vergeten. Silvia vraagt me of ik kleingeld moet hebben voor wat water. In de vertrekhal staat namelijk een automaat met ... dezelfde flesje water die we net af moesten geven. Grrr, daar denk ik dan het mijne van. Intussen is het toch definitief begonnen met regenen. In de verte zien we een ander vliegtuig vertrekken in een grote wolk van water. Daar zitten we dan. Klaar voor de laatste etappe van onze grote reis. Yinte begint in slaap te vallen. Ze moet nog verschoont worden zo te ruiken. Even later komt Peggy terug en die neemt dat voor haar rekening. Inmiddels is de tijd vlug gegaan en aan de gate beginnen zich wat mensen te verzamelen. We hebben tijd want in Pearl Class heb je bijna een bak voor jezelf. In economy is dat wel anders. Chinese reizigers hebben vaak bijna geen koffers. Alles zit in de handbagage en als je dan ziet wat ze meeslepen. Dan moet je vlug binnen zijn anders zijn de kasjes boven de hoofden al vol voor je bij je stoel bent. Na een tijdje gaan de deuren open en we lopen rustig naar de gate. Ik vraag bij de stewardess na waar we met de buggy heen moeten. We mogen vooraan direct doorlopen en de buggy links afgeven. Ha haa, lekker langs de rij. We laten de buggy achter en lopen met Yinte op de arm door de slurf. Ons bekruipt een vreemd gevoel. Het is best raar dat we nu weg gaan. Weg uit het land waar Yinte vandaan komt. We gaan haar heel ver weg brengen. Hoe zou het allemaal gaan straks in Nederland? Even later komen we aan bij onze stoelen. Wow!!! Hadden we dit ook maar op de heenreis gedaan. Wat een ruimte vooral voor de benen. De stoelen zitten heerlijk en de neksteun is naar wens in te stellen. We zetten de tas van Yinte op de grond tussen onze stoelen en dan hebben we nog steeds genoeg plaats over. Super hoor. Dit houden we wel vol tot thuis. Alhoewel thuis. We moeten nog 3 uur rijden met de bus. Als dat alles is ...

Het duurt niet lang of we krijgen te horen dat er weer een vertraging is door drukte op het vliegveld. Dat klinkt bekend. Hopelijk loopt het allemaal niet te lang uit. Anders staat iedereen voor nop op Schiphol. Een half uurtje later draaien we dan eindelijk om en gaan we richting de start/landingsbaan. Er staat weer een hele rij. Even vliegtuigjes kijken. Peggy kijkt een beetje sip en ik voel ook een brok in mijn keel als we snelheid maken om op te stijgen. "We komen hier zeker nog een keertje terug." zeg ik tegen Peggy. "Ja, zeker. Als niet voor een tweede adoptiekindje dan wel voor een rootsreis." antwoordt ze met tranen in haar ogen. Yinte krijgt het allemaal niet meer mee. Die is op mijn schoot in slaap gevallen. Hopelijk blijft ze rustig tijdens de reis. Ik kijk nog even uit het raam en zie Beijing onder ons verdwijnen. "Dag China. Hopelijk tot gauw." denk ik bij mezelf.

De eerste helft van de vlucht verloopt rustig. We krijgen na een tweetal uurtjes wat te eten. Best goed. In ieder geval beter dan een Economy. Daar is iedereen het over eens. Het was een hele uitdaging om de watervlugge handjes van Yinte uit het eten te houden. Zeker als ze voor je zit en het tafeltje er maar net voor past. Gelukkig had ze snel door dat ze er toch niet echt bij kon en het kleine beetje verzet (inclusief een klein traantje) stelde niet veel voor. Een beetje rijst ging er goed in en de Nijntje koekjes die Peggy mee heeft gebracht vindt ze lekker. Als ze wakker is zit ze boven op het tafeltje. Dat kunnen we namelijk half dicht klappen en een stukje draaien. Ze heeft ook grote stukken geslapen dwars over mijn schoot heen met haar voetjes onder de leuning van de stoel door. Als ze wakker wordt zit ze heftig te gillen. Waarschijnlijk toch teveel licht. Peggy wil haar graag over pakken en troosten, maar ze kan de energie niet echt opbrengen. We zijn zo kapot dat we zelfs kribbig naar elkaar beginnen te doen. Foute boel dus. We moeten vlug thuis komen want dit is niks. Uiteindelijk valt het allemaal wel mee. Yinte is best lief geweest en ze heeft veel geslapen. We hebben beide niets geslapen en dat begint wel zijn tol te eisen.

Er lijkt geen eind aan te komen, maar dan komt het verlossende woord. We gaan landen. Peggy pakt een nieuw koekje voor Yinte zodat ze geen last heeft van de drukverschillen bij het landen. De eerste windmolen, bootjes en wegen zijn al te zien. We komen door wat wolken heen en dat geeft wat turbulenties. Peggy, als oude rot en het vliegen, zit gewoon naar buiten te kijken. Haar kleur is wel een beetje weg en ze heeft hele kleine oogjes, maar verder gaat het prima. Yinte zit opgewekt naar buiten te kijken. We hebben haar net het Chinese pakje aangetrokken dat Peggy in het hotel gekocht heeft. Staat haar werkelijk super. Yinte vindt het wel minder dat ze weer vast moet in de riem. Het verzet is nu wat heviger en ze zit nog na te snikken als de wielen de grond raken. Een perfecte landing later en we zijn eindelijk weer op Nederlandse bodem. Nog even en dat zijn we thuis.

Nadat het vliegtuig aan de slurf geparkeerd staat en we onze spulletjes bij elkaar geraapt hebben kunnen we naar buiten. We zitten vlak bij de uitgang dus dat gaat snel. Ik kijk of ik de buggy zie, maar die is er nog niet. Een stewardess van KLM vraagt het na en de buggy is inmiddels bij de uitgang van het vliegtuig afgeleverd. We waren gewoon te vlug weg. Even terug lopen om 'm op te pikken. De tassen erin (want Yinte blijft bij mamma op de arm) en even de KLM dame bedanken. We lopen richting de douane. Als een van eerste adoptiekoppels komen we aan en een vriendelijk douanier kijkt de paspoorten na. Hij verwelkomt Yinte in Nederland en zet een stempel op haar visum. Aan de overkant van de hal waar we onze koffers krijgen, is een glazen want. Daar zien we al een hele groep juichende mensen met spandoeken en ballonnen. Ik kan er geen bekende gezichten tussen ontdekken en voor ik dichterbij kan komen roept Mano dat we verderop onze koffers krijgen. We lopen verder de hal in. Hier zijn geen ramen dus we kunnen maar raden hoeveel mensen op ons wachten. Het duurt een hele tijd (zelfs irritant lang) voor onze koffers beginnen te komen. We waren waarschijnlijk de eerste mensen die incheckten in Beijing en daarom zitten we helemaal achteraan. De koppels verzamelen zich en we kunnen even afscheid nemen van iedereen waar we 15 dagen mee opgetrokken zijn. Een vreemd gevoel dat nu iedereen zijn eigen weg gaat. Eindelijk daar zijn de koffers. Vlug alles op de kar. Yinte bij mamma op de arm en daar gaan we dan.

Als we door de schuifdeuren komen galmt "Daar zijn ze!!" door de hal. In de mensenmenigte zoek ik naar bekende gezichten. Rilana zie ik als eerste. Ze staat naast King. Recht komt mijn zus ons tegemoet met de fotocamera. Mijn moeder staat achter Rilana naast Oma en Ilse. Vlug over de reling heen alvast iedereen die ik te pakken kan krijgen even begroeten. Mijn vader staat iets naar achteren met tranen in zijn ogen. Ik kan hem niet horen door het tumult om ons heen, maar de uitdrukking op zijn gezicht zegt alles. We lopen naar de uitgang van het afgesloten stuk. De menigte sluit zich om ons heen. Veel mensen hebben ballonnen bij zich. Yinte wordt een beetje onrustig op de arm bij Peggy. Ze geeft haar aan mij omdat ze dat aan zit te geven. Vlug gris ik een ballon en draai die om mijn pols. Zo is Yinte lekker afgeleid en kan iedereen haar bewonderen zonder dat ze het echt mee krijgt. Vlug naar mijn ouders en naar (overgroot) Oma. Daarna terug naar Ilse. "Waar is opa Ruud" vraag ik. Die kon er helaas niet bij zijn. Waarschijnlijk een nierbekken ontsteking. Auw, niet leuk. Het is een ongelofelijk gevoel. Een bad in de menigte. Iedereen is blij, ontroerd en moe tegelijk. Alleen Yinte, die is fit. Die zit lekker met haar ballon te rammen. Pech voor paps, maar dat mag de pret niet drukken. Tegenover de uitgang is een koffiebar. Daar lopen we even naartoe want Peggy wil toch graag een bak koffie en een peuk voor we naar de bus gaan. Jammer dan. Roken verboden. Dan maar even naar buiten. We komen even tot rust en Yinte, die comfortabel op de stapel koffers zit, is nog steeds hoteldebotel met haar ballon bezig. Jean-Paul wil ook graag zijn, toch wel zeker de grootste, ballon aan Yinte geven. Dat kan uiteraard, maar aan Yinte komen is niet zo'n succes. Na een tijdje komt Peggy terug. Vlug Yinte bij (overgroot) Oma op schoot. Dat moet heel even. Die kans mogen we niet missen. Iedereen vlug foto's maken en daarna weer terug bij mama. Want dat van Yinte niet zo leuk. Een bakje koffie verder wordt het tijd om de bus te zoeken. Mano en Sil zijn met hun familie alvast voorgegaan omdat er meer rokers in het gezelschap zaten. Weg hier. We willen naar huis.

Buiten staat de buschauffeur ons al op te wachten. Hij heeft een beetje haast want zij moet om 23.30 uur binnen zijn, anders komt hij met zijn rit van morgen vroeg in de knoei. Ineke gaat op zoek naar de groep van Mano en Sil. Na een tijdje zijn we compleet en kunnen we vertrekken. Lekker. Even rustig zitten. Vreemd ... dat hebben we net 10 uur gedaan (??). Onderweg stoppen we nog bij een tankstation om een groepsfoto voor de bus te maken. En dan, vlak voor een grote regenbui los barst, weer vlug de bus in.

Iets na 23.00 uur zijn we bij het van der Valk hotel in Heerlen. Hier staan een aantal mensen ons op te wachten. Ook Ruud is gekomen. Hij ziet er niet al te best uit en hij loopt krom van de pijn, maar hij is er!! Even wat consternatie over wie wat mee neemt en dan naar huis. We rijden de straat in en in de verte zien we al licht bij ons huis branden. Het hele konvooi van auto's stopt voor de deur. Nicole maakt de deur open. En daar is Tara al. Piepend en snuffelend wordt Peggy begroet. Yinte krijgt dit alles al niet meer mee. Die is ergens rond Den Bosch in slaap gevallen. Er zijn nog een flink aantal mensen naar ons huis gekomen. Het is prachtig versierd en fakkels branden in de voortuin. Heerlijk we zijn thuis. Peggy gaat vlug naar boven met Yinte. Op de voet gevolgd door Tara. We leggen Yinte in de box. Zo kan ze rustig liggen en iedereen kan haar rustig bekijken. Onze buurmeisjes, Sita en Maud, zijn nog op gebleven en ze kijken hun ogen uit. Maud vindt het maar allemaal vreemd. Wat moet je daar nu mee? Dat slaapt toch alleen maar... Leuk om te zien hoe iedereen met ons mee leeft. Velen hebben het zwaar en er vloeien toch wel een paar tranen. Wij zijn waarschijnlijk te moe om alles echt mee te krijgen. Nicole en Roy hebben voor wat lekker hapje en koffie gezorgd. Ik ben op en neer aan het rennen om al onze spulletjes op te bergen zodat de katten erbij kunnen.

Na een tijdje gaat iedereen naar huis. Ze hebben er allemaal begrip voor dat we kapot zijn en laten ons rustig bij komen. Om 1.00 uur is iedereen weg en zijn we met zijn drietjes. Pfff, eindelijk thuis. Yinte slaapt nog steeds en wij zijn er niet meer ver van verwijdert. Vannacht mag ze bij ons op de slaapkamer in het campingbedje. Vanaf morgen slaapt ze op haar eigen kamer. Alles uitklappen en Yinte verzorgen. We liggen om 1.30 uur in bed. Hoe laat we wakker worden zien we wel. In bed komen ondanks de vermoeidheid alle beelden boven. Ik denk terug aan alles wat we meegemaakt hebben en dan overvalt me een warm gevoel. We zijn thuis en we hebben onze dochter. Die neemt ons niemand meer af. Ze blijft nu echt bij ons. Wij mogen voor haar gaan zorgen. Met dat warme gevoel val ik snel in slaap. Morgen is een nieuwe dag in een nieuw leven ...